Hemelse hulp met een prijskaartje

Rabbi Yoshiyahu Pinto

Van oudsher zijn we gewend dat bemiddeling tussen aardse zaken en het hogere geen commercieel belang mag dienen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen genoeg, denk alleen aan de rijkdom van de katholieke kerk. In Israël blijken sommige rabbijnen hun beroep ook voornamelijk te zien als lucratieve onderneming.

Dat het spirituele uitstekend gebruikt kan worden om een vermogen te vergaren bewijzen de Israëlische Rabbies Yoshiyahu Pinto en Yaakov Ifergan. Zij blijken ieder ongeveer 10 miljoen euro te bezitten, nog niet genoeg voor de Quote 500, maar voor geestelijken toch een behoorlijk bezit. Dat is nou wat men noemt een godsvermogen.

De rabbijnen verdienen deze bedragen natuurlijk niet uit de wekelijkse collecte, het grote geld blijkt voornamelijk te komen uit het geven van "goddelijke" adviezen aan grote bedrijven. Vanzelfsprekend zijn dit toch wat dubieuze diensten, en dat dacht de politie ook. Pinto werd danig aan zijn goddelijke tand gevoeld, maar zoals vaak had de Rabbi weer het laatste woord; hij moest immers ook voor de gemeenschap zorgen en dat staat nu eenmaal hoger op de heilige agenda dan morele waarden. In ieder geval kan de Grieks orthodoxe God nog heel wat leren van de joodse God.

Dood en bloot

De Amerikaanse fotograaf Spencer Tunick legde tijdens zonsopgang duizend blote Israëliërs vast bij de Dode Zee voor zijn nieuwste project 'Naked Sea'. Met de foto wil Tunick de campagne onder de aandacht brengen die ervoor moet zorgen dat de Dode Zee wordt erkend als een van de zeven wereldwonderen.

Orthodox-joodse rabbijnen en politici hebben tegen het initiatief geprotesteerd, vanwege de "Sodom en Gomorra-achtige aard" van de foto's van Tunick. Verder zou de shoot aanstootgevend zijn voor omwonenden. Dat is op zich vreemd want je ziet hoe mensen er naakt bijna hetzelfde uitzien, en ik neem aan dat de omwonenden ook tot de menselijke soort horen.

Tunick is vooral bekend door zijn foto's van grote aantallen naakte mensen in de natuur en in steden als Amsterdam, New York en Londen. In 2007 wist hij maar liefst 18.000 naakte mensen bijeen te krijgen in Mexico-Stad.

Bronnen
HLN
Spencer Tunick
Vote Dead Sea

Shari Arison; spirituele bankier

Shari Arison (51) is de rijkste vrouw van Israel. Zij heeft een financieel imperium, waarvan onder ander de bank Hapoalim deel uitmaakt. Wat haar in haar eigen land nogal controversieel maakt is dat zij daarnaast claimt de toekomst te kunnen voorspellen en regelmatig stemmen hoort.

Het commentaar in Israel is dat ze zelf moet weten waar zij zich mee bezighoudt, maar dat men liever niet heeft dat de eigenaar van de bank waar je zuur verdiende geld staat stemmen hoort. Arison heeft ook een boek geschreven over haar hobby Birth; When the Spiritual and Material Come Together. En al houdt zij zich nauwelijks nog daadwerkelijk met het bankgebeuren bezig, haar voorspellingen (o.a. de tsunami en de Iraakse raketten in 1991) maken de Hapaolim klanten nerveus. Toch valt het volgens Shari zelf allemaal erg mee, zij vindt het een nuttige gave en wil de wereld alleen laten zien dat we de wereld met elkaar kunnen veranderen. Zelf draagt ze daaraan bij door vele giften aan ziekenhuizen en liefdadigheid en sponsort ze een jaarlijkse “Good Deeds Day”.

Hoe zit het dan met de financiële crisis? Arison zegt dat zij wel waarschuwingen heeft ontvangen, maar dat dat te laat was om haar bank het verlies van miljoenen dollars te kunnen besparen. Analisten zeggen dat zij zoveel invloed ook helemaal niet meer heeft bij de bank, het enige dat zij nog kan doen is het image van de bank schaden. Geld en spiritualiteit worden nu eenmaal niet samen geaccepteerd. Forbes magazine schat haar fortuin in op 2,7 biljoen dollar, ze staat 234e op hun lijst van rijkste mensen ter wereld.

Naast de omstreden spiritualiteit is ook haar privé leven nogal warrig en schijnt mevrouw Arison ook daar moeite te hebben de juiste gang van zaken te voorspellen. Haar derde echtgenoot bracht onlangs nog een paar maanden in de cel door omdat hij twee vrouwen sexueel geïntimideerd had.

In ieder geval is het een aparte vrouw, en geen saaie bankier, daar kunnen we er wel wat meer van gebruiken op de wereld.

Shari Arison
Born: 1957.
Education: Studies at Miami Dade College (77).
Current Position: Chairman of the Board – Arison Group, Arison Investments, miya, The Ted Arison Family Foundation, Essence of Life, All One; Controlling Shareholder - Bank Hapoalim, Shikun & Binui, Israel Salt Industries Ltd.
Military Service: Israeli Navy.

Internationale, filosofische barbecue

Na een weekje uitstel door slechte weekend-weersomstandigheden, was het gisteren eindelijk tijd om te barbecuen met Edwin, Lena en Lena's broer Zjenja. Het was op de valreep want het was Zjenja's laatste avond, vandaag zit hij weer op het vliegtuig naar Sint Petersburg.

Zjenja bleek, net als wij, een enorme fan te zijn van Israël. En zo kwamen wij achter het schokkende feit dat wij Edwin, na 20 jaar, helemaal niet zo goed kennen als wij dachten, hij bleek wat Israël betreft namelijk heel andere denkbeelden te hebben dan wij. Maar geen probleem, even goede vrienden :-). Het was en bleef een gezellige avond.

Onze vrienden zijn gek op Borat, en nu dus ook op Bruno. Wij vonden er echt helemaal niets aan. Maar door de stukjes die zij ons lieten zien moet ik zeggen dat mijn mening toch wel wat is bijgedraaid. Borat en Bruno blijf ik niets vinden, maar Sacha Baron Cohen heeft wel degelijk echt grappige typetjes neergezet.

Daarna namen de filosofische gesprekken een dermate hoge vlucht dat er besloten werd een nieuwe religie te stichten, het Michaelisme. De bijbehorende bijbel was snel geschreven, want deze was kort maar krachtig; je moet gewoon van het leven genieten.

Als herinnering aan deze mooie avond wilde Zjenja graag een brief hebben van Michael met een boodschap om thuis op de spiegel te hangen. De boodschap was dat hij zijn eigen god is en voortaan de mogelijkheid heeft zijn eigen werkelijkheid te creëren. Ondanks dat Zjenja zelf professor is in de filosofie, was hij erg blij met deze stelling.

En zo werd deze gezellige avond afgesloten met een wijze les, waar wij eigenlijk allemaal wel wat mee kunnen.

Neturei Karta, luis in de pels voor Israël

Orthodoxe joden die Hamas bezoeken; een vrij surrealitisch beeld. Niet voor de Neturei Karta, die zijn er kind aan huis. Afgelopen week bezochten vier leden van de Neturei Karta Hamas leider Ismail Haniya.

De Neturei Karta (Aramees voor "Hoeders van de stad") staan bekend om hun zeer antizionistische houding. De stichting van de staat Israël wordt door hen als ongehoorzaamheid aan God beschouwd, want alleen de Messias zou de Joodse staat mogen herstellen. Deze hoeders omarmen daarom ook de vijanden van de staat. De beweging heeft naar schatting enkele duizenden aanhangers, de meesten wonen in Jeruzalem en Ramat Beit Shemesh Bet. De meeste leden zijn nakomelingen van Litouwse joden die rond 1830 naar het Heilige Land trokken.

Natuurlijk werd het illustere viertal hartelijk ontvangen door Haniya. Ze hadden er ook wel een reisje voor moeten maken; ze gingen via Egypte naar Gaza. Tijdens de thee kon Rabbi Yisroel Weiss niet ophouden met uitroepen van medeleven met de "arme, arme Palestijnen". Als dank kregen zij van Haniya de titel "helden".

Eerdere akties van Neturei Karta waren het bezoeken van een Holocaust-ontkenningsconferentie in Teheran en het bejubelen van Mahmoud Ahmadinejad's uitspraken over het wegvegen van Israël van de kaart. Onbegrijpelijk want denken ze nu echt dat ze bij een aanval op Israël gespaard zullen blijven? Of zouden ze dan ook hopen als martelaren te sterven?
Een gevaarlijk groepje binnen Israël lijkt mij.

Planten die zichzelf water geven

Planten die zichzelf water geven, dat zou nog eens handig zijn. Je zou de planten niet te drinken willen geven die hier bezweken zijn aan het "vergeten-water-te-geven" syndroom.

Onderzoekers van de Universiteit van Haifa zijn een vreemdsoortig plantje tegen gekomen, in de Negev woestijn, dat zichzelf water geeft. Het plantje is dan wel niet erg groen, maar mooi rood is niet lelijk toch? Deze handige plant, genaamd Rheum palaestinum, is gezegend met speciale bladeren met kanaaltjes die zelfs een druppel water kunnen omzetten in een voedzaam survival dieet. Tot heden is de Rheum palaestinum alleen nog in Israel en Jordanie gevonden.

Jerusalem Hug 2009

Vandaag om 13.00 uur wordt op de Olijfberg de aftrap gegeven voor de Jerusalem Hug 2009. De echte Hug vindt aanstaande zondag, 21 juni plaats. Ca. 2000 mensen zullen de Oude Stad van Jeruzalem omhelzen. Hand in hand omringen zij de stadsmuren om de eenheid van Jeruzalem tot uitdrukking te brengen. Israëliërs en Palestijnen, alsmede vredesactivisten uit de gehele wereld staan zij aan zij in hun wens naar vrede en in hun liefde voor Jeruzalem.

Zondag 21 juni verzamelen de deelnemers zich aan het eind van de middag bij de Damascuspoort aan de Arabische kant en bij de Jaffapoort aan de Israëlische kant van de stad. Hand in hand gaan zij op weg, begeleid door drummers, naar het hoogste punt rond de stadsmuur, het Tzahalplein, waar iedereen samenkomt in een groots drum- en dansfestijn. Palestijnse kinderen delen flesjes water uit, afkomstig uit bronnen van Jericho op de Westbank. Onder het ritme van de drums wordt het water ingestraald met de liefde van het hart en gedeeld met elkaar, hetgeen wordt uitgedrukt met stikkers van hartjes die op de flesjes worden geplakt. Het drumconcert verbindt zich live met concerten op 30 andere locaties wereldwijd.

De initiatiefnemers vinden dat de Oude Stad als geheel een heiligdom is en een vrij toegankelijk gebied dinet te zijn in een onverdeeld Jeruzalem, als hoofdstad van zowel Palestina als Israël.De 'Jerusalem Hug' wordt al voor het derde jaar gehouden. Een goed initiatief, maar of het ooit de gehoopte vrede zal brengen?

De steen des gewetens

Sommige mensen hebben nog een geweten, en hebben daar zelfs zo nu en dan last van. Zoals een Amerikaan die 12 jaar geleden op Ben Gurion stond met 21 kg overgewicht, door een steen uit Jeruzalem die hij van een gids had gekregen.

De man kreeg destijds een rondleiding door de oude stad in Jeruzalem. De gids had waarschijnlijk een hekel aan hem, waarop hij de man het 21 kg zware cadeautje gaf. De man is erg gelovig en was blij met dit wancadeau, nu zou hij thuis iedere dag bij de steen kunnen bidden voor Jeruzalem.

Helaas kwam er van het bidden niets, elke keer als de man de steen zag kreeg hij namelijk last van een vreselijk schuldgevoel. Hij besefte dat de steen gestolen moest zijn van een archeologische site, en niet in Amerika maar in Israel thuishoorde.

De man ging alles opbiechten bij een priester. De priester had ook niet zo'n zin om met de zware steen op reis te gaan en besloot de Israelische autoriteiten een brief te schrijven om vergeving te vragen voor de man. De Israelische autoriteiten waarderen de eerlijkheid wel en zijn dan ook niet van plan juridische stappen tegen de man te ondernemen.
En zo kwam er afgelopen week een postbode met een wel erg zware tas bij het Israelische Antiquiteiten Committee.

Kaartje concert Leonard Cohen voor Ramat Gan gevraagd

Op 24 september zal Leonard Cohen zijn Europese tournee afsluiten met een concert in Tel Aviv in het Ramat Gan stadion. En echt als een iemand daar bij wil zijn ben ik het wel. Helaas is het uitverkocht. Dus mocht iemand nog een ticket hebben, laat het mij weten.

Boee; Idan Raichel

Steun Israël; word lid van de Facebook Israël groep

This "new version" of our group has been created as the result of the "hacking" of the original version by pro-Hezbollah "hackers". Our original group was the largest pro-Israel group on Facebook - and the internet itself - with nearly 200,000 members. The original version was located here (although, as the original version has been removed, this link will merely redirect you to your Facebook home page): http://www.facebook.com/group.php?gid=9864908381

Unfortunately, Facebook did not help us to remove the "hackers" from our old version, and we were forced to "abandon ship," per say. Therefore, if you were a member of the old version, please join this version. It is very important to us to make this one even bigger and better than the one before. We must show our strength, determination, and resilience, and let these "hackers" know that we will not back down! Thanks!

On facebook there are many anti-Israel/ anti-jewish groupes and even more people who share such views. However, there are few pro-Israel/pro-Judaism groups.

Leonard Cohen zeker naar Israël

De wetenschap in Engeland begint aardig aan geloofwaardigheid te verliezen, nu er wederom een groepje bemoeizuchtige anti-Israël professoren ( Haim Bresheeth, Mike Cushman, Hilary Rose en Jonathan Rosenhead) is opgestaan. Sinds wanneer bemoeit de wetenschap zich met optredens van artiesten?

Om precies te zijn sinds deze week. Een viertal "wetenschappelijke", Pro-Palestijnse Leonard Cohen fans probeert de zanger te bewegen tot een boycot van Israël. (Dit jaar treedt Cohen op in Ramat Gan). Als zij dit soort zinloze akties nu nog onder persoonlijke titel zouden doen, maar nee zij doen dit onder wetenschappelijke noemer. De argumenten die zij aandragen zijn echter verre van wetenschappelijk te noemen; de songs van Cohen zouden bij de soundtrack van hun leven horen en dus is het niet verantwoordelijk deze in Israël ten gehore te brengen (?), daarnaast beroepen zij zich op het boeddhisme (waarvan Leonard aanhanger is), optreden in Israël zou slecht karma met zich meebrengen (?) verder zou het concert vrijwel zeker ook bezocht gaan worden door Israelische militairen die bier drinken (?) en last but not least zal Israël het concert gebruiken om hun oorlogsmisdaden wit te wassen (?).

Deze vreemde argumentatie heeft het groepje pennenlikkers per brief aan Cohen gestuurd, hopelijk heeft hij net last van een tekort aan toiletpapier.

Bijzondere ontmoeting; bizarre verbondenheid

Twee doodsbange, uitgemergelde tieners staan naast elkaar in de rij, wachtend tot ook bij hen een serienummer in hun arm gebrand zal worden. Het werden de nummers B-14594 en B-14595.
Vijfenzestig jaar later zullen ze, als door een wonder, vanavond weer naast elkaar staan, Menachem Sholowicz en Anshel Sieradzki, tijdens de Israelische Holocaust herdenking.

In Auschwitz hebben ze elkaar na dat ene moment nooit meer gezien of gesproken. Beide overleefden de hel, emigreerden naar Israel, trouwden en werden grootvaders. Niet dat alles vergeten was natuurlijk, de pijn, dat zwerende litteken was altijd aanwezig. Dit had veel invloed op hun omgeving. Zo kwam het dat Sholowicz's dochter ook veel met de Holocaust bezig was, en op een dag een website tegenkwam met exact hetzelfde verhaal als haar vader. Helaas zijn er veel van dit soort verhalen, maar dit was opmerkelijk omdat alle plaatsen, jaartallen, etc. exact overeenkwamen. Het was het verhaal van Sieradzki.

Ook later in Israel bleek het verhaal nog helemaal overeen te komen; de jaren van het stichten van een gezin, beiden vochten in de onafhankelijkheidsoorlog van 1948, en beiden kregen een carriere in het Israelische leger. Toen zij dit alles aan haar vader liet zien was deze verbijsterd, vooral toen hij het serienummer zag dat slechts 1 getal verschilde.

Het is opmerkelijk dat de mannen nooit eerder contact hadden. Nu zijn de twee, op 81-jarige leeftijd, onafscheidelijk. Eindelijk hebben ze nu beide iemand die hen begrijpt. Het is alsof er een cirkel gesloten is.

Wie haat zaait zal post oogsten

Haat zaait meestal nog meer haat, soms is het dan ook beter zaken te laten rusten en de haatketting te doorbreken. Soms kun je iets gewoon niet zonder meer laten gebeuren en is aktie geboden.

Zo roept de haatzaaiende organisatie PEACE (what's in a name?) via huis-aan-huis folders en website op tot een boycot van Israëlische producten. Dit zou volgens deze organisatie de vrede in het Midden Oosten stimuleren. (hoe?). Enige wat ermee bereikt wordt is een vorm van anti-Israëlhaat, wat de problemen in het Midden Oosten echt niet oplost.

Gelukkig hebben tegenstanders een probaat tegenmiddel bedacht: stuur PEACE een envelop:
Antwoordnummer 11653
1000 RA Amsterdam.

Dat kost 44 cent voor Peace. (die ze eerder aan donaties van iemand anders hebben ontvangen en tegen Israël / Joden zouden gebruiken).
Het is niet verboden zoveel mogelijk post te sturen (tevens goed voor noodlijdend TNT, je helpt er die vriendelijke postbode dus ook nog mee).
Wees dus creatief en stuur het haatoproepende PEACE zoveel post als je kan.

Tolerantie museum last van intolerantie

De moslims in/ om Jeruzalem grijpen alles aan om te protesteren/ ellende te veroorzaken. Ook nu weer is het mis.

Israël bouwt in Jeruzalem namelijk een Museum voor Tolerantie. Niets mis mee zou je zeggen, zeker niet in zo'n gebied. Helaas wordt het gebouwd op een oude Arabische begraafplaats. En dat kan natuurlijk niet. Arabieren claimen dat familieleden nog regelmatig deze plaats bezoeken.
En dat is nou zo vreemd, de plaats is namelijk al 45 jaar in gebruik als parking en bij de bouw van die parking was er niemand die klaagde. 

Bar en bloot op Bar-Ilan

Gelukkig is het toezicht op de computer's in de bibiliotheek van de Bar-Ilan Universiteit (Ramat Gan, (Israël), 's nachts niet al te streng. Zodra de vrouwen en (vele) kinderen van de Hardedi (ultra othodoxe joden) uit Bnei Barak op bed liggen, glippen ze het huis uit en rennen naar de bibliotheek van Bar-Ilan.

Een groot deel van de dag van een Haredi bestaat namelijk uit "lernen". Alleen is het wat vreemd dat ze dat in de bibliotheek niet doen uit boeken, maar achter de computer. Nog vreemder is dat ze met rode oortjes achter de schermen zitten. Uit nader onderzoek is dan ook gebleken dat hier niet de Torah bestudeerd wordt, maar alleen pornosites bezocht worden.
Zal wel vallen onder de geloofsregel "wat verboden is, is altijd leuker".

The Idan Raichel Project

Al een tijdje hoorde ik op Galgalatz de meest prachtige nummers voorbijkomen van The Idan Raichel Project. Afgelopen donderdag konden we hem dan eindelijk live zien in de Melkweg. En dat viel niet tegen.

Het Idan Raichel Project is in Israel al enige tijd razend populair met een platina album en enkele nummer 1 hits. Het sprookje begon allemaal in een kelder in Kfar Saba, waar Idan Raichel in het huis van zijn ouders een kleine opnamestudio begon. Idan, 30 jaar, was zijn hele leven al met muziek bezig, o.a. bij Tzahal, een Israëlische groep jongeren die in het leger zitten. Daarna werkte hij in een opvangcentrum waar mensen uit diverse culturen zaten, daar kreeg Idan de liefde voor Ethiopische muziek mee.


In 2002 sloot Idan zich op in Kfar Saba en experimenteerde met muziek uit diverse culturen, daartoe nodigde hij 70 mensen uit met zeer diverse culturele achtergronden. Hieruit kwam een cd met o.a. Ethiopische, Israëlische, Arabische, Yeminitische en oosterse invloeden. De teksten variëren van bijbelse psalmen tot Afrikaanse liefdesliedjes. Deze nieuwe fusion was zo eigenaardig dat men er aanvankelijk niet veel in zag in Israël. Gedreven als Idan is, liet hij zijn geloof in het project niet de grond inboren en inderdaad na verloop van tijd ontmoette hij Gadi Gidor van Helicon Records en werd The project een succes. Het idee van het project komt in deze tijd natuurlijk goed uit; verbroedering en respect voor culturele diversiteit. Zoals Idan in de Melkweg zelf aangaf komt Israël alleen maar in het nieuws als het om politiek gaat, met dit project wil hij aangeven dat muziek een beter instrument kan zijn om mensen bij elkaar te brengen.

Al was het bomvol in de Melkweg, van culturele diversiteit was buiten het podium geen sprake; het merendeel waren Israëliërs. Op het podium wel, natuurlijk gaat zo’n tournee moeilijk met 70 mensen, dus had Idan 7 gevarieerde ethnische exemplaren uitgekozen voor dit optreden. Buiten Askenazische Idan waren er o.a. mensen uit Uruguay, Ethiopië en Iran, weliswaar wel allemaal met de Israëlische nationaliteit.
Begon Idan aanvankelijk in het Engels te praten, dat duurde niet lang toen de groep overstemd werd door het publiek dat zo te horen Ivriet sprekend was. De rest van de avond was voor de andere mensen dus niet te verstaan en al helemaal de teksten niet die buiten Ivriet ook in het Amhaars waren. (wat dat betreft kun je beter zijn cd kopen waar de engelse vertaling is bijgevoegd).Verder was dat ook niet erg, de muziek was geweldig, zeer gevarieerd en technisch van hoge kwaliteit. Hebben dit soort projecten over het algemeen een hoog geitenwollensokken gehalte, daar is hier absoluut geen sprake van doordat het zo flitsend, modern en vernieuwend is. Het enthousiasme van de artiesten was ook echt enorm en zag er oprecht uit. Idan zelf is bescheiden en hij zat dan ook aan de zijkant van het podium op zijn keyboard te spelen, alsof hij thuis in de kelder zat. Als het publiek uitzinnig was wees hij naar de andere muzikanten op het podium. Ook bij de signeersessie achteraf bleek Idan, buiten zijn opvallende dreadlocks, zeer gewoon te zijn en van sterallures nog nooit gehoord te hebben. En zo zien wij het graag.

Our ability to live in peace with eachother depends first and foremost on our ability to accept all that is different between us.
I want to get closer to you, but let me be who I am.
I welcome you coming closer to me, while respecting who you are.
On our own individual paths we are all looking for the bread, the water, the wind and a dignified life.
And yes, we all cling to love.
Idan Raichel

In de categorie bijzondere beroepen: regenmaker 7:28

China doet er alles aan om de Olympische Spelen in Beijing te laten slagen. Chinese wetenschappers zullen er zelfs voor zorgen dat het weer naar hun hand wordt gezet.

Een regenvrije openingsceremonie, af en toe een buitje om de smog te laten oplossen, niets is ze te veel. China besteedt jaarlijks al zo'n 66 miljoen Euro aan installaties die regen moeten veroorzaken. Tevens zijn er ongeveer vijftigduizend Chinezen met het beroep regenmaker.
De methode is niet nieuw en wordt bijvoorbeeld ook in Israel al gebruikt: door wolken met grote hoeveelheden zilverjodide te beschieten zetten de kleine waterdruppeltjes in de wolk zich af op de kristallen en komen dan als regen naar beneden.

De Chinezen zeggen dat ze dreigende wolken voor een evenement zullen laten leegregenen en een bui kunnen veroorzaken als de smog te drukkend wordt. Volgens het persbureau Xinhua heeft China daarvoor de beschikking over bijna zevenduizend artilleriekanonnen en vierduizend raketlanceerinstallaties, met als enige functie het binvloeden van het weer.
In ieder geval eenvoudiger en effectiever dan een regendans.

Het roze Sodom en Gomorra

Wat geen diplomaat of onderhandelaar is gelukt In Israel, is nu door de homo's wel bereikt; Iraëlisch-Arabische parlementsleden en vertegenwoordigers van de Joodse religieuze partijen, zijn het de laatste dagen over een kwestie roerend eens: de Gayparade ontheiligt Jeruzalem.
En niet alleen in Israel is een plotselinge saamhorigheid bereikt door de kwestie, er komt bijval van over de hele wereld, zelfs paus Benedicti is het met ze eens.
In Israel zei men zelfs: "We moeten onze politieke geschillen vergeten en ons verenigen in ons geloof in een God."
Overigens komen niet alleen religieuzen in opstand tegen de homoparade; 63 % van de seculiere Israëlis meent dat Jeruzalem niet de juiste plek is voor een dergelijke samenkomst.

Ieder jaar vindt in Tel Aviv een veel grotere en kleurrijkere parade plaats, die vrijwel altijd zonder noemenswaardige incidenten verloopt. De eveneens jaarlijkse variant in Jeruzalem roept daarentegen veel weerstand op. Oeri Loepolianski, de ultra-orthodoxe burgemeester van de hoofdstad wilde vorig jaar de parade laten verbieden. De Israëlische Hoge Raad stond dit echter niet toe. De parade vond plaats, maar werd begeleid door honderden demonstranten met spandoeken met de tekst 'Jeruzalem Sodom City'. Uiteindelijk werd de parade afgebroken toen een man drie deelnemers neerstak.

Gelukkig is er toch nog een oplossing gevonden, de mars met de toepasselijke naam "All the Colors of the Rainbow," zal vandaag gewoon doorgaan in Jeruzalem. Alleen wel binnen, in de Hebrew University te Givat Ram. Daar zou eigenlijk het evenement eindigen en nu dus in zijn geheel plaatsvinden.

De grote vraag blijft natuurlijk waarom homo's Jeruzalem in een dag kunnen ontheiligen, terwijl eeuwenlange oorlogen in en om de stad dat nooit hebben gekund.

Blue Chanoeka

Baroeg atta Ado-naj Ello-heenoe mèleg ha'olam a'sjer kide'sjanoe bemits'wotav we'tsiwanoe lehadliek neer sjel chanoeka.
Baroeg atta Ado-naj Ello-heenoe mèleg ha'olam sje'asa nisiem la'awoteenoe bajamiem haheem bazeman hazè.

Het einde van het jaar nadert en zo ook de jaarrekening, gelukkig ook Chanoeka. Volgens de accountant moet ik af en toe wat over religie schrijven, daar anders de belasting niet akkoord gaat met afschrijving van kilometers naar Nijmegen. Daar ik geen blauw bloed heb weet ik maar al te goed wat zo'n blauwe enveloppe betekent.

Chanoeka dus:
Nadat de Joden de Tempel op de Grieken heroverd hadden, was het eerste wat zij deden de gouden Menora aansteken. Zij hadden slechts genoeg olie voor één dag en het zou zeven dagen duren voordat nieuwe olie kon worden aangemaakt. Maar er gebeurde een wonder. In plaats van dat hij één dag brandde, brandde de Menora acht dagen. Vandaag steken wij gedurende acht dagen de menora aan, als aandenken aan dit wonder en om geïnspireerd te worden door zijn boodschap.
Op een dieper niveau zijn de acht dagen van Chanoeka transcedent. Dagen waarop wij de gelegenheid hebben om zowel in onszelf te schouwen als rondom, ten einde de ervaring op te doen dat er veel meer is in ons bestaan dan de wereld van de natuur ooit zou kunnen omvatten.

Volgens de kabbalah zijn het 10 punten met een 11e; de brug tussen ein sof (het licht) en de wereld die wij met onze beperkte geesten nog kunnen bevatten.

Bedankt accountant! nu heb ik weer heimwee naar Israel.