Salada Samba the New Kitch'in Town

In het stadshart van Almere komen de nieuwe horecagelegenheden als paddenstoelen uit de grond geschoten. Slechts 1 was er zo vriendelijk de ondernemers in Almere een dinerbon te sturen voor een gratis diner met glas wijn voor 2 personen; Het Apollo hotel. Daar de bon bijna zijn houdbaarheid had verloren moesten wij hier afgelopen week nog snel even van profiteren.

Het hotel bevindt zich in een modernistisch gebouw van de Britse architect Will Alsop. Die heeft het hotel op poten gezet, om de stad niet af te snijden van de waterkant. De lobby en het restaurant zitten in een aardappelvormig gebouw op de grond, bekleed met koperkleurige platen en voorzien van bolle patrijspoorten.

Een vriendelijke ober heette ons van harte welkom bij SaladaSamba, zoals ze zelf zeggen "the New Kitch'in town". Het moet een bruisende plek zijn, levendig en vol energie, waar je gewoon jezelf kunt zijn. Al ziet het interieur er hip en vrolijk uit, erg levendig was het er nog niet. Slechts een handjevol ondernemers, (natuurlijk) ook allemaal met bon. Toch bleef de ober ook na het zien van de (zoveelste) bon alleraardigst.
We aten de tonijnsteak en de tortilla's, beiden van de Plancha, een grote bakplaat. De tonijn was verrassend goed, de tortilla was wat saai. Maar verder prima gegeten. De rekening (van alleen extra drankjes) werd door de ober zonder blikken of blozen in een kartonnen boekje aangereikt. Toen wij uiteindelijk moesten pinnen, vergezelde hij ons daarvoor nog galant naar de receptie, alwaar alweer zo'n vriendelijk personeelslid stond.

Zeker een aanrader waar we vaker zullen komen, vriendelijke bediening is tegenwoordig een uitstervend ras. Ook hebben ze er vele salades, dus heel geschikt voor een gezonde lunch. Ze hebben daarvoor een heus doe het zelf pakket.

Nederland sluit wederom de ogen

Bij coordinatoren van kloostergemeenschappen staat het vaandelzwaaien zeer hoog in het vaandel. In Nederland kunnen zij dit ook vrijelijk doen, net als het comments zetten bij bloggers. Helaas is dat eerste op Ambon niet het geval (en misschien het laatste ook wel niet).

De leider van de RMS (Republiek der Zuid-Molukken), Johan Teterisa, is op het Indonesische eiland Ambon tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld, omdat hij vorig jaar ten overstaan van de Indonesische president met de vlag van zijn beweging zwaaide. Zeker negentien andere RMS-leden blijken in verband met het incident al tot gevangenisstraffen van tien tot twintig jaar te zijn veroordeeld. De Indonesische pers heeft (zoals te verwachten) nauwelijks aandacht geschonken aan de zaak.

Een woordvoerder van het ministerie van buitenlandse zaken zei vrijdag dat de Nederlandse regering de veroordeling van Teterisa en de negentien anderen betreurt en de veroordeling bilateraal en in EU-verband aan de orde zal stellen. Dat zou voor het eerst zijn, want tot nu toe heeft de Nederlandse regering bitter weinig gedaan voor de Molukkers.

Koffie uit de kattenbak 9:58

Jan Springael, koffiebrander en Belg, heeft een primeur in Vlaanderen. Hij verkoopt sinds kort Kopi Luwak, een koffiesoort uit Java die gemaakt is op basis van keutels van de civetkat. Het is de kaviaar onder de koffiesoorten en de duurste koffiesoort ter wereld. (met een prijs variërend van ongeveer € 200 per kg tot € 750 per kg). Deze hoge prijs wordt niet veroorzaakt doordat de gebruikte koffiebessen zelf zo zeldzaam zijn, maar door het zeer speciale productieproces.

De koffiebonen die voor deze koffie worden gebruikt, worden uit de keutels van de luwak, een civetkat gehaald, die voorkomt op het Indonesische eiland Java. Dit marterachtig dier eet de bessen van de koffieplant en poept achteraf de onverteerde koffiebonen weer uit. In Indonesië is er een gemeenschap van Kayuma's die zich bezig houdt met het opsporen van keutels van luwaks en hier de koffiebonen uithaalt. Een zeer arbeidsintensief en vies werkje (ik weet niet of je wel eens een kattebak hebt schoongemaakt?), per jaar kunnen ze maximum 230 kilogram luwak-koffie verzamelen. Vandaar ook het hoge prijskaartje.
Kopi Luwak is, naar zeggen, zeer zacht van smaak. De luwaks eten de bessen op als ze volledig rijp zijn en precies dat geeft de goede smaak aan de uitgepoepte koffiebonen. De bonen zijn dan ook heel egaal van kleur en vorm. Je kan de smaak vergelijken met deze van een zure, rijpe appel.

Dit alles verklaart ook het zure mondje van Camilla Parker Bowles, zij en Charles kregen namelijk als huwelijksgeschenk een zakje met deze koffiebonen van de Engelse schrijver, komiek en acteur Stephen Fry.

In Nederland is de koffie verkrijgbaar bij Hofje van Wijs in Amsterdam.

Belg opgetakeld 7:04

Afgelopen woensdagmiddag zag de politie bij de scheldeweg in Hoogerheide een auto wat scheef over de weg hobbelen. Daarop werd de bestuurder, een 38-jarige Belg, aangehouden. De auto bleek een defect wiel te hebben. Naast een bekeuring van 90 Euro moest de auto weggetakeld worden. Helaas ging de Belg totaal door het lint, sloot zich op in de auto en en weigerde eruit te komen. Uiteindelijk kon de politie hem er toch uit krijgen en kon de man verder zijn stuntcapriolen op het bureau voortzetten.

Unhappy consumer: Philips, troepmakers van huis uit

Ik kan mij nog de gouden tijden herinneren (begin jaren `80) dat ik met mijn oma naar de enige electrozaak van het dorp ging omdat ik mijn eerste eigen stereoinstallatie uit mocht kiezen.
De eigenaar was een betrouwbaar grijze duiftype in stofjas die er blijkbaar altijd al had uitgezien alsof hij net onder de pensioengerechtigde leeftijd zat.
Van zijn wijze adviezen op het audiovisuele en huishoudelijke vlak kon je echter altijd opaan.
Hij zei altijd: "Koop Philips want dat is veel beter en degelijker dan die Japanse rommel,...ook al ziet die er dan flitsender uit".
Dus onder zware druk van de winkeleigenaar die steeds ook samenspande met oma (die uiteindelijk ook betaalde) had ik steevast niet hip uitziende toestellen met veel te grote knoppen op mijn kamer. Maar alles bleef het inderdaad ergerlijk lang doen. Tot zover dit Werthers Echte moment.

Helaas zijn die tijden lang vervlogen. Als ik kijk naar wat ik de afgelopen jaren zoal van het merk Philips heb zien sneuvelen dan maak ik mij ernstig zorgen over nederlands electrotrots.
Zo bijvoorbeeld 3 Senseo`s die steevast vanaf dag 1 onderaan lekten en koude koffie gaven, vervolgens een gewoon koffiezetaparaat van Philips waaruit de (ook alweer koude) koffie een smaak had alsof iemand zijn huisdier erin had gewassen.
Een ezel stoot zich nooit 2 keer aan dezelfde steen zou je denken maar een consument blijkbaar toch wel. Toen ik de mogelijkheid kreeg om via de Postbank een Philips HQ 9190 scheeraparaat aan halve prijs (€ 164)kon kopen , liet ik mij toch weer verleiden.
Je raadt het al, na 1 keer opladen was de accu al stuk, in plaats van de beloofde 90 minuten scheertijd bleef er na 2 keer opladen nog maar 40 minuten over. Nu een jaar later is het volkomen onduidelijk hoelang ik nog verder kan scheren. Het gevolg is dat het toestel vaak halverwege zonder stroom valt met als gevolg dat ik de scheerbeurt nat dien voort te zetten. Bovendien blijkt ook dat het nat geschoren gedeelte stukken gladder aanvoelt dan het electrisch geschoren deel.

Uiteindelijk is het grootste gedeelte van de Philipsproductie blijkbaar naar China verhuisd,(kijk maar eens goed op de verpakkingen) en onderstaand kaartje, dus uit protectionisme en vaderlandslievendheid hoeven wij het ook niet meer te doen.
Ik heb mij nu echt voorgenomen om nooit maar dan ook nooit meer een Philips toestel te kopen, hoe mooi het ook wordt gepresenteerd.

Proletarisch tanken bij Esso

Als ik ergens allergisch voor ben is het onrecht. Afgelopen week kreeg ik zo'n staaltje ervan onder ogen dat ik naast allergische vlekken zo woedend was, dat het stoom uit mijn oren kwam.

Op een slechte ochtend, afgelopen week, tankte ik bij ESSO tankstation Nijpoort aan de A27 (nooit doen!). Bij het afrekenen ging een en ander er wat chaotisch aan toe, naast de betalende rij stond nog een soort subrij van mensen die kwamen klagen dat ze teveel (nooit klagen!) danwel te weinig geld hadden teruggekregen. Maar verder kon ik snel betalen en weg, voor zover nog niets aan de hand.

Twee dagen later.....vind ik thuis 2 (!) brieven van de afdeling Tankcollect van een gerechtsdeurwaarder te Delft. Hierin stond vermeld dat ik mij aan een strafbaar feit had schuldig gemaakt, namelijk doorrijden na het tanken zonder te betalen! het ging dus om bewuste bovenstaande tankbeurt. Er kwam een enorme boete boven op, en het gekke was dat er nog een tweede vordering (in de tweede brief) was met een nog hogere boete. Gelukkig had ik de bon nog als bewijs en inderdaad kwam het tijdstip en bedrag (zonder de boetes) exact overeen. Dit zou dus betekenen dat ik 1 x betaald had voor een volle tank om 8.05 uur op de bewuste dag en tevens om 8.05 uur nog twee keer getankt had met hetzelfde kenteken en doorgereden was. Dus in 1 minuut 3 x een volle tank in 1 Toyota, dat lijkt mij een staaltje vakvrouwschap.

Ik dus gelijk woest gebeld, maar natuurlijk was er om 15.30 uur al nergens meer iemand te bereiken. De volgende ochtend dus maar met brieven en bon naar het tankstation gereden (ik had toch nog benzine zat). Daar sprak ik de eerste de beste medewerker aan en die haalde manager Cocky erbij. De hele shop (je kent dat wel die vrachtwagenchauffeurs, die op zulke plaatsen altijd rondhangen met een kop koffie) stond het schouwspel inmiddels gade te slaan, het werd doodstil in het shopje, behalve ikzelf natuurlijk. En daar kwam manager Cocky, een zenuwachtige vrouw van middelbare leeftijd, die zich direct hakkelend begon te verontschuldigen, het was namelijk haar fout. Ze had per ongeluk mijn betaling achteraf geannuleerd door het indrukken van een verkeerde knop (het is ook een moeilijke baan dat kassawerk). Zenuwachtig als zij is heeft zij in allerijl het hoofdkantoor van Esso gebeld om te vragen wat ze moest doen. Aangezien persoonsgegevens niet meer zomaar te krijgen zijn, adviseerden zij het bij Tankcollect te melden zonder een boete. Voor het gemak, ze dachten dat het met Cocky toch niet goed zou komen, hebben ze het zelf ook nog maar gemeld. Zo kwamen er dus twee vorderingen bij Tankcollect, waarop die zelf nog eens de fout maakten om er twee dossiers van te maken, wel 2 x een boete op te leggen en mij bedreigenden en beschuldigden van het feit 'Doorrijden na tanken zonder te betalen".
Inmiddels is alles teruggedraaid, maar bij Esso zien ze mij niet meer.

Zuster ben ik al bruin? 6:24

De nonnen en priesters in Italië verveelden zich elk jaar bijna dood in de komkommertijd. Nu er nog maar zo weinig nonnen over zijn besloten ze dit jaar de zaken eens anders aan te pakken; ze trekken de rokken omhoog en gaan hun schaapjes achterna naar het strand.

Aan de Adriatische kust is een opblaasbare kerk op het strand gezet, binnenin zitten de priesters klaar om de biecht af te nemen. Voor de tent staat een stemmig kwartet dat godsdienstige liederen over het strand tettert. Ook zullen er gezellige avondlijke evenmenten in de tent plaatsvinden, o.a. een mis. Naast dit alles zitten de nonnen in strandcabines klaar om met liefhebbers de rozenkrans te bidden, zogenaamde strandnonnen. Het is eigenlijk net Baywatch, alleen de rode badpakken zullen ontbreken.

Big Bang in Beijing 5:52

Vandaag is het zover, 11.000 atleten uit 205 landen maken zich in Beijing op voor de duurste Olympische spelen allertijden.

Schending van de mensenrechten, luchtvervuiling en terroristische dreiging, eindelijk kan China laten zien dat het land uit meer bestaat dan de wereldwijde keten Chinese restaurants.

Om niets aan het toeval over te laten starten de Spelen om 8.00 pm, op de 8e dag van de 8e maand, want dat getal staat voor geluk in China en dat hebben ze wel nodig.

Familie jong getrouwde mummie onderzocht 9:48

Geen mummie zo bekend als Toetanchamon. Vloek of niet, hij heeft altijd tot de verbeelding gesproken. Wetenschappers hebben al vastgesteld dat hij op zijn 19e is overleden en waarschijnlijk op zijn 12e getrouwd is. Dit alles mede door de CT scan die de mummie heeft moeten ondergaan.

Met het huidige DNA onderzoek kunnen nu ook de twee foetusmummies, in Toet's tombe gevonden, worden onderzocht. Of het zijn kinderen zijn bijvoorbeeld. En of hun Nefertiti hun oma was. Vastgesteld is dat de beide kinderen met een maand of 7 doodgeboren zijn.

Er is veel veranderd sinds Howard Carter in het gebied rondliep, op zich ten goede, maar het romantische en avondtuurlijke is er in de egyptologie toch wel een beetje af.

Telendos V; Are you being served?

Op de luchthaven op Kos wilden we een boek kopen. Op zich een niet al te moeilijke handeling, ware het niet dat we bij de kassa kwamen en deze onbemand was. Niet alleen de kassa was onbemand (en niet op slot), maar in de hele winkel was geen personeel te bekennen. Nu wilden we dat boek perse kopen en dus bleven we maar wachten tot er iemand zou komen. Achter ons sloten zich steeds meer mensen aan in de rij, maar nadat er bijna een half uur verstreken was stonden alleen wij nog te wachten. Om zomaar met het boek weg te lopen leek ons niet een handige keuze op een zwaar bewaakte luchthaven. Dan maar naar de buren om navraag te doen, maar ook alle buurwinkels bleken open maar onbemand.

Na verloop van tijd begon te telefoon bij de kassa te rinkelen, niet een keer maar achter elkaar, het hield niet op. Dit was misschien onze kans om naar een cassiere te vragen, dus nam Michael de telefoon op. De man aan de andere kant van de lijn was met stomheid geslagen en vroeg waar Olga was. Hij wilde haar spreken en kon niet geloven dat ze niet in de winkel was. Hij bleef maar vragen stellen en begon het steeds vreemder te vinden wat Michael daar deed. Uiteindelijk leek het of hij dacht dat Michael Olga gegijzeld hield.

Na nog wat gewacht te hebben kwam Olga gehaast aanzetten, die had gewoon koffiepauze gehad. Zij begreep niet waar alle commotie om was. Na het boek afgerekend te hebben maakten we nog een wandelingetje om de tijd te doden.
Toen we wederom langs de winkel van Olga kwamen zagen wij dat Olga net werd ondervraagd door een politieagent en dat er tevens nog 3 agenten in haar winkel stonden.
Wij zijn maar stilletjes voorbij gelopen en snel door de douane geslopen.

Filmrecensie: The 13th warrior

Door Michael Koukos

Regie: John McTiernan
Genre: actie, avontuur, fantasie
Tijdsduur: 102 minuten
Jaar: 1999
Acteurs: Antonio Banderas, Vladimir Kulich, Dennis Storhøi, Daniel Southern, Neil Maffin, John DeSantis, Clive Russell, Mischa Hausserman

The 13th warrior gaat over de Arabische diplomaat Ahmad Ibn Fadlan die na een affaire met de vrouw van een hoge bobo wordt "uitgezonden " naar het verre westen. Daar aangekomen loopt hij een aantal woeste Noormannen tegen het lijf die door toedoen van een orakel in hem de 13de van een groep krijgers zien, die ten strijde moet trekken tegen mysterieuze monsters.

Gezien het bovenstaande verwacht niemand natuurlijk een erg realistisch verhaal maar de mannier waarop de Arabier wordt neergezt neigt naar absolute kolder.
Ten eerste wordt de rol gespeeld door Antonio Banderas die er zelfs op kilometers afstand, vliegend op een tapijt,nooit op een arabier zou lijken. Bovendien wordt dit personnage dermate gepolijst en heldhaftig neergezet dat je doorlopend het gevoel krijgt dat je in de maling wordt genomen. De Noormannen daarentegen worden consequent afgeschilderd als rauwe, grommende wildemannen.
Raar is ook dat de arabische held geen seconde twijfelt wanneer hij als 13de pineut wordt aangewezen. In tegendeel zelfs, hij reageert meteen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat hij als arabisch diplomaat door Noormannen in de strijd wordt ingezet.

Toch is het een onderhoudende film geworden want ondanks al het politiek correcte gedoe zit er erg veel vaart in de film. De actiescenes zijn goed uitgewerkt en de acteurs hebben er zichtbaar zin in. Wel valt de engheid van de monsters wat tegen als zij dan uiteindelijk in beeld komen.
Dat elke vorm van verhaallijn ontbreekt is dan ook niet zo heel erg, hier zit het doorsnee actiepubliek ook niet op te wachten.
Leuk filmpje voor de regenachtige zomerdagen dus.

Twister II; barbeque in Almere

Al vanaf juni hadden wij Remco een barbequefestijn beloofd. Gezien het wisselvallige weer kon dit steeds geen doorgang vinden. Vorige week zag het weer er voor dit weekend plotseling veelbelovend uit en ondanks dat de voorspellingen alweer richting mineur gingen, besloten we het er gisteravond toch maar op te wagen.

Remco arriveerde met een bijzonder streekproduct uit Amersfoort, nee niet de geit, maar Drie Ringenbier, een zuiver ambachtelijk Amersfoorts product. Zo speciaal dat wij binnenkort de brouwerij maar eens gaan bezoeken. Een highlight die wij vorige keer zijn vergeten.
Na het uitpakken van het bier en een rondleiding langs de Hartman slachtofferberg installeerden wij ons aan de tuintafel. Waarna de eerste donkere wolken zich al samenpakten boven onze regio. Bij het braden van de eerste stukjes vlees was er een ware wolkbreuk en sloeg het onweer langs alle kanten langs ons heen. Al was het wat donker, de parasol hield ons nog redelijk droog. Onze gast bleek een ware expert in het positief denken, steeds verzekerde hij ons dat het de laatste klap was waarna het ongetwijfeld weer zonnig zou worden. Ook het uitzicht op het spookhuis aan de overkant (waar de afgelopen maanden zich 3 mensen verhangen hebben) kon Remco's humeur niet bederven.

Het weer werd echter van kwaad tot erger waardoor wij samen met de tuintafel en barbeque toch naar binnen moesten verhuizen. Op zich ging dat prima, opmerkelijk was alleen dat er plotseling vlees begon te verdwijnen. Natuurlijk kreeg ik, als liefhebber van bijna nog rauw vlees, direct de schuld. Het verloren stukje bleek echter onder mijn stoel te liggen op het tapijt. Misschien toch het werk van de spoken aan de overkant?
Enige tijd later was het weer een beetje beter (in vergelijking met daarvoor tenminste) en dus werd alles weer naar buiten verhuisd.
Toen de parasol het uiteindelijk ook begaf en de lucht al zwart en oranje kleurde voor een nieuwe onweersaanval zijn wij dan toch maar definitief naar binnen verhuisd.
Het was een gezellige avond, al was de enige zon die wij te zien kregen die op de vakantiefoto's van Remco. Ook dat bleek voor ons een gemiste highlight, zodat binnenkort ook Lissabon op ons programma staat.

Mr. Islam 10:04

Stephen Demetre Georgiou, vroeger bekend als Cat Stevens, en sinds eind jaren 70 bekend onder de naam Yusuf Islam, heeft weer eens van zich laten horen.

Vroeger had hij enige hits, nu niet meer. Dat is niet verbazingwekkend als je zijn saaie folkliedjes hoort die hij tegenwoordig ten gehore brengt, deze liedjes zijn voornamelijk islamitisch geinspireerd, daar Mr. Islam zich in 1978 tot de islam heeft bekeerd (was vrij gemakkelijk want de baard had hij al). Deze bekering kwam natuuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen; in 1977 was, toen nog, Stephen in de buurt van Malibu dronken aan het zwemmen, een golf bracht hem terug aan land en hoe kun je dit anders opvatten dan als een geschenk van God (Allah in dit geval).

Daar Mr. Islam vorig jaar beledigd was door World Entertainment News Network stond de islamistische afgezant vrijdag voor de rechter te Londen, opmerkelijk genoeg had Mr. Islam zich aan de Sharia gehouden, maar ging toch zijn gelijk halen in de Engelse rechtspraak. Het nieuwsagentschap had een bericht gepubliceerd dat Cat, Stephen Islam tijdens een award uitreiking niet tot vrouwen wilde spreken die niet gesluierd waren (behalve tegen zij eigen vrouw). Natuuuurlijk was dit niet waar (?) en dus kreeg Mr. Islam een leuk bedragje uitgekeerd, wat de gelovige aan goede doelen (lees islamistische) doelen zal schenken.

Skilos met patriottische halsband

De ultieme vorm van patriottisme is toch wel deze hondenriem met Griekse vlag. Alle skilos in de buurt zullen jaloers zijn op deze outfit. Neem je je hond mee naar Griekenland op vakantie dan zal hij aan aandacht in ieder geval geen gebrek hebben. Misschien mag hij zo zelfs nog wel een hapje mee eten bij de plaatselijke Griek.

Telendosreünie te Utrecht

Gisteren hadden wij weer eens een ouderwets gezellige avond met Dichter Douwe. Dit keer niet op Telendos maar in Douwe's eigen biotoop, Utrecht.

We hadden afgesproken bij het meetingpoint op Centraal station Utrecht. Dat leek eenvoudig, maar was het niet, daar dit een beeldje betrof, iets wat wij al verscheidene keren waren voorbijgelopen. Uiteindelijk kwam het met behulp van NS inlichtingen toch nog goed.

We begonnen de avond met een terrasje (onder een parasol, gezien het authentiek Nederlandse zomerweer). Daar kon ik niet wachten tot ik Douwe zijn cadeautjes van Petroula en Rita kon overhandigen. Met name die van Petroula, ik wist namelijk dat daar een mysterieuze kaart bij zat. Toen Petroula in juni hoorde dat wij Douwe in juli zouden ontmoeten was zij razend enthousiast en wilde zij perse een "special message" voor Douwe meegeven. Uren heeft ze er op zitten schrijven, in opperste concentratie. Toen Rita en ik het resultaat wilden zien rende zij ermee weg en pakte het zorgvuldig in, het was alleen voor Douwe bestemd.
Wij zagen het romantische er wel van in en ik hoorde de bruilofstklokken dan ook al luiden.
Helaas viel het een eindresultaat een beetje tegen (alhoewel natuurlijk lief bedoeld van Petroula). Er stond een algemeen verhaaltje op over het weer, over Telendos en dat ze Douwe misten. Op zich nog geen aanzoek, alhoewel dat missen misschien wel zo bedoeld is.

Na weer wat bijgekletst te hebben werden wij door Douwe uitgenodigd bij restaurant Mykonos. Dat bleek een geweldige keus, erg gezellig ingericht en fantastisch eten. Het menu was in de vorm van een Griekse krant, "Het Nieuws" (Ta Nea).
Na een zeer geslaagd etentje togen we de binnenstad van Utrecht in. We kenden Utrecht niet zo goed, maar het moet gezegd, het is een zeer gezellige stad, je zou er als Almeerder bijna jaloers op worden. We vielen midden in het evenement De Parade. Zodat we op een terrasje nog wat van de muziek konden genieten.

Tevreden gingen we huiswaarts en keken terug op een zeer geslaagde avond, zeker voor herhaling vatbaar.

Afrikaans christendom: doodshoofden in de kerk 6:40

Het christendom is in opkomst in Afrika, zij het in een wat andere versie dan we in het westen kennen. Het is er vaak een prosperity religion; alles wordt gedaan om het beter te krijgen in het leven, en krijgt Jezus dit niet snel genoeg voor elkaar dan worden er gewoon nog wat rituelen uit het oude bokkiebokkie geloof tegenaan gegooid.

Zo ook een Nigeriaanse pastor en zijn vrouw (Benjamin en Patiene Ojobu), die bij bezweringrituelen voor kerkleden een menselijk hoofd gebruikten. Het hoofd moest hekserij tegengaan en voorspoed bevorderen. De Ojobu's gebruikten daar onder andere een hoofd voor van een tienermeisje. Het stel verdedigde zich nog, het hoofd was namelijkc "eerlijk" gekocht van iemand die op een begraafplaats werkt.

Welke kerk het precies betreft is niet bekend, in ieder geval een kerk met witte gewaden en doodshoofden.
Volgens Ojobu is hij zowel een inlandse dokter als een man van God. Hij zou de rituelen uitvoeren in aansluiting op zijn werk in de kerk en zou dit alleen in zijn vrije tijd doen. Laten we maar hopen dat zijn vrije tijd spaarzaam zal zijn.

België-Nederland 4-0

Afgelopen weekend vierden Michael's ouders hun 40 jarige (robijnen) bruiloft en zo konden wij wederom genieten van het Grieks huis in Antwerpen.

Het was een gezellig etentje, zoals alle etentjes in België want in tegenstelling tot Nederland hebben ze in België geen beknottende regering (meer) en zo kunnen de Belgen, als een van de weinigen in Europa, een bourgondisch leven blijven leiden.
Zo kan er nog steeds gezellig gerookt worden in cafes, discotheken en...restaurants met bar, kortom sinds het rookverbod in België, mag er nog bijna overal gerookt worden in de horeca.
En dan het eten zelf, vers, lekker en bourgondisch maar in tegenstelling tot Nederland wel tegen een zeer betaalbare prijs. Bij het afrekenen bleek dit ongeveer de helft van dat in Nederland te zijn.
Tevreden keerden wij huiswaarts, maar niet voordat wij nog even hadden vol getankt, voor maar liefst 10 eurocent per liter minder.

Bijna was het in België ook om zeep, maar gelukkig hebben de christendemocraten daar gisteren zelf hun ontslag ingediend, iets wat de pilarenbijters in Nederland ook beter zouden doen.

Cadeautip 9:04

Niets is moeilijker dan cadeautjes bedenken voor bruid en bruidegom. Verder dan het geijkte peper en zoutstel of een envelop rijkt onze fantasie vaak niet.
In Israël is het nu gemakkelijk; gasten op een Israelische bruiloft hebben nu de mogelijkheid om hun creditcard in een apparaat te stoppen, een bedrag in te toetsen en de gift voor het bruidspaar is gedaan.

Wel kost het het bruidspaar 115 dollar voor de huur van het apparaat, maar dan heb je ook wat. De giften staan de andere dag al op rekening van het kersverse paar. Op de bonnen staat de naam van de gast, dus mochten ze zich de andere dag al gelijk vervelen, kunnen ze bedankjes sturen.
Hartstikke handig en bovendien loop je niet het risico dat een of andere ober er aan het eind van de avond met de enveloppen vandoor gaat.

Telendos IV; Ik, Saki

Er was eens een beroemde advocaat op Kalymnos. De advocaat, Saki, kwam uit een rijk en intellectueel gezin, zijn broer was eveneens zeer geslaagd, als arts in het ziekenhuis van Kalymnos en tevens verdienstelijk in de politiek.

Saki studeerde rechten in New York, de wetenschap sprak hem direct aan. Nadat hij afgestudeerd was keerde hij terug naar zijn geboorteeiland Kalymnos, alwaar hij een advocatenkantoor oprichtte. Al snel groeide dit als kool en had hij diverse personeelsleden. Daarnaast bleef Saki de wetenschap een warm hart toedragen en promoveerde zelfs.

Toen werd het 1993 en knapte er iets in Saki's hoofd. Hij ging niet meer naar kantoor en had nergens meer zin in. Eenzaam thuis begon hij na te denken hoe hij zich toch zo ellendig kon voelen. Al snel had hij de oplossing gevonden; mensen hadden het op hem en zijn kantoor gemunt, en niet alleen op hem, maar ook op Kalymnos en zelfs heel Griekenland. Het kon niet anders of de inlichtingendienst van Turkije moest hier achter zitten. Dit moest Saki natuurlijk voorkomen, en zo begon hij mensen te waarschuwen. Helaas bleken die mensen zijn adviezen helemaal niet meer te geloven. Gedesillusioneerd begon hij over straat te zwerven. Zijn kantoor ging failliet, zijn huis werd openbaar verkocht. Saki begreep er niets van, het was overduidelijk dat iedereen zich tegen hem had gekeerd, terwijl er zoveel gevaar dreigde. Gelukkig was hij nog wel welkom bij Yiannis, Rita en Petroula op Telendos. Eens per week nam het bootje hem gratis mee en kon hij naar zijn vrienden van Rita's taverna, die lekker voor hem kookten en hem een warm thuis gaven.


Nu is het 2008 en Saki woont op een kamertje in Pothia, betaald door zijn broer. Psychiatrisch patienten worden op Kalymnos niet geholpen door de overheid en medicijnen of therapie krijgen ze niet. Gelukkig gaat de bevolking op Kalymnos wel goed met dit soort mensen om en zo brengen ze Saki eten, mag hij gratis met bus en boot en is hij overal welkom.

Regelmatig gaat hij nog naar zijn vrienden op Telendos en zo mochten wij kennismaken met deze bijzondere persoonlijkheid. Saki is bijzonder vriendelijk, en het duurde dan ook niet lang voor hij overal trots vertelde dat hij Nederlandse vrienden had. Hij zocht ons verscheidene keren op en zette zijn theorieen uiteen tijdens een van de 3 warme maaltijden (achter elkaar!) die Petroula voor hem kookte. Op een dag ging hij zelfs met ons zwemmen, al duurde dit maar kort, daar Saki zich erg onveilig voelde buiten de voor hem vertrouwde gebieden. Wat ons wel opviel waren de rare blikken van de andere inwoners van Telendos toen wij met onze vriend liepen. Het leek wel of zij uit de middeleeuwen kwamen (Telendos is daar geeltelijk wel mee te vergelijken), en dachten dat Saki's aandoening besmettelijk was. Gelukkig was het vuurfeest al voorbij, anders hadden ze hem nog op de brandstapel willen leggen.

Saki bleek een zeer oprechte, aardige vriend te zijn. Ook bleek hij naast zijn complottheorieen eigenlijk heel normaal te zijn. Zou het dan niet zo zijn dat hij eigenlijk een heel mooi leven heeft zo? En zou dit een bijkomstigheid zijn van een psychiatrische ziekte, of zou het heel misschien wel eens een beetje gespeeld kunnen zijn? Wij hebben onze bevindingen met zijn vriendin Petroula besproken, die hem al 15 jaar kent en ook zij moest bekennen dat zij daar af en toe wel eens aan twijfelt.
Saki heeft het erg vaak over het boek dat hij aan het schrijven is (onderwerp onbekend), en ik moet bekennen dat op zulke momenten toch wel eens de naam Günter Wallraff door mijn hoofd speelt.

Beijing 2008; Chinese Homestays weg-geinspecteerd 7:24

Bezoekers van de Olympische spelen kunnen in Beijing het echte authentieke China ontdekken, bij mensen thuis. Meer dan duizend Chinese huishoudens zullen hun huis openzetten voor bezoekers.

Eindelijk eens de echte lijst proeven, slapen in veel te kleine bedden en hoofden stoten aan de lage plafonds. Het zou een unieke ervaring kunnen worden, ware het niet dat de Chinese overheid ook dit spektakel tot in de puntjes heeft gereguleerd. Alle deelnemende huizen worden van tevoren uitgebreid geinspecteerd op ventilatie, verlichting, sanitair, brandveiligheid, locatie, transport en huisdieren (mits nog niet in de pan). Tevens worden de families zelf gekeurd op kleding, goede manieren, bereidheid tot het spelen van reisleider en zelfs kennis van de Olympische spelen.
Met zo'n overheid wordt elk goedbedoeld initiatief weer de grond ingeboord en zijn de enige winnaars de homestay websites die de gekeurde families ook nog eens het vel over de neus halen.