Roermond heeft het

Roermond komt de laatste tijd steeds slecht in het nieuws; uit de school klappende wethouders, politiek gerommel, het zijn roerige tijden in de stad. Ondertussen zijn Michael en ik al weer 13 jaar samen, en wij vonden toch dat dit nergens zo goed gevierd kon worden dan juist in Roermond, in ons geliefde Kasteeltje Hattem.

Ergens doen ze toch iets goed in Roermond, want het is er druk, heel druk. In de cafés, in de winkels, in de restaurants, van het woord crisis lijken ze er, behoudens in de politiek, nog nooit gehoord te hebben. Ternauwernood konden we nog een plekje vinden in ons stamcafé Brasserie ver'Koch voor een heerlijke chocolade fondue. De brasserie is gevestigd in het huis van de, inmiddels overleden, Roermondse kunstfotograaf Victor Mathieu Koch. Aan de wanden zijn diverse werken van hem te zien. Intrigerende foto's van een zeer katholiek Roermond uit vervlogen tijden. Zo zie je een foto van een priester met een schoolklas, en juist de jongetjes die het dichtst bij hem zitten, hebben een heel ongelukkig kopje....

Burgemeester van Beers is een echte kunstliefhebber en ook daar wordt dan nog grof geld aan uitgegeven. En terecht denk ik, de stad leeft tenminste, en het geld blijft rollen, wat veel en veel beter is voor de economie dan de calvinistische hand op de knip elders in Nederland. Onlangs is de ECI Cultuurfabriek geopend, met tentoonstellingen, films, muziek, cursussen, een waar walhalla voor de kunstliefhebber. Wij hielden het deze keer bij het Historiehuis, een prachtig museum, gevestigd in de bibliotheek. Tot onze verbazing is het museum nog gratis ook.

Na alle geneugten van de stad, was het tijd voor het stadspark, alwaar Kasteeltje Hattem is gevestigd. In het park wordt je verwelkomd door het Nationaal Monument voor Vredesoperaties: Irene, godin van de vrede met in haar handen een toorts met de eeuwige vlam. Tegenover Irene zit een feniks. Ook de kamers van Kasteeltje Hattem zijn niet verstoken van kunst. Deze keer was het een ingenieus plakwerk van oude kranten, en nog mooi ook. Over de rest van ons verblijf natuurlijk weer niets dan lof. De ongedwongen sfeer, de gastvrijheid, de vriendelijkheid van het personeel, het geweldige eten, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Met pijn in ons hart moesten wij weer vertrekken, terwijl voor de inwoners van Roermond het feest pas begon, het was immers inmiddels de elfde van de elfde.

Glazen huis voor moslims

In het noordoosten van India, in Shillong, is de eerste glazen moskee gebouwd, de Madina Masjid. De moskee zal komende donderdag haar glazen deuren openen.

De moskee, die voornamelijk door hindoes is gebouwd, is tot de minaretten aan toe geheel van glas en biedt plaats aan 2000 mensen. Naast de gewone moskee-functie, wordt er een weeshuis en een theologisch instituut in gevestigd. De verwachting is dat de moskee ook veel toeristen zal gaan trekken. Volgens woordvoerder Sayeedullah Nongrum zijn die van harte welkom mits zij de regels van de islam maar respecteren.

Tolerantie; meer zit er helaas niet in

to.le.ran.tie (de; v)
1 verdraagzaamheid tegenover andersdenkenden

Deze verklaring uit de Van Dale geeft toch wel aan dat de, voorheen zo gewenste, multiculturele samenleving, waarin integratie een hoog goed was, geheel op zijn retour is. Sire mikt nu nog  "slechts" op tolerantie, meer zit er in Nederland kennelijk niet in. Mijn inziens betekent verdraagzaamheid dat je het eigenlijk helemaal niet eens bent met iemand die anders denkt, maar het andere gedrag slechts toelaat omwille van de lieve vrede. En daar zou Nederland van moeten opknappen? Van het knarsetandend, met kromme tenen vriendelijk glimlachen naar een "andersdenkende". Kijk begrijp mij niet verkeerd, integratie is ook niet alles, dat betekent dan weer teveel dat iemand zijn eigenheid maar in de kast moet bergen, wat ook belachelijk is. Maar waar is de menselijke maat dan eigenlijk gebleven? Waarom kunnen we mensen met een andere religie, andere seksuele geaardheid, andere gewoonten, niet gewoon in hun waarde laten? Die ander ben je immers ook zelf.

 Laten we de lat liever gelijk een stuk hoger leggen en mikken  op acceptatie. Ieder mens heeft namelijk evenveel recht om hier tegelijk met jou op deze aardbodem rond te lopen. Sterker, het is in de geschiedenis zelfs uniek dat jij juist deze mensen tegenkomt. En uiteindelijk hebben we met iedereen meer overeenkomst dan dat er verschillen zijn, het feit dat we allemaal mens zijn zou toch genoeg basis moeten geven voor volledige acceptatie? Dat wil zeker niet zeggen dat we het overal maar mee eens moeten zijn, maar je hoeft het toch niet volledig met elkaar eens te zijn om elkaar te accepteren?

Weekendje Zwijndrecht - Dordrecht

Dit weekend gingen we eindelijk eens op bezoek bij onze vriend Remco die tegenwoordig in Zwijndrecht woont. We kwamen zijn nieuwe huis bekijken, dat inmiddels al lang niet nieuw meer is. Iedere keer kwam het er niet van en, nu het eindelijk zover was, had ik er veel zin in om Remco weer te zien, maar eigenlijk helemaal niet om naar Zwijndrecht en Dordrecht te gaan. Ik dacht dat het er niets was en had vooral ook vooroordelen tegen de mensen die die gebieden bewonen en in elk woord kwistig met de letter t strooien. 

Na ingecheckt te hebben bij Hotel Dordrecht, togen we naar Zwijndrecht, alwaar we nog net op tijd Remco's huis vonden. Het vreemde was dat hij niet open deed, het is niets voor Remco om zich niet aan afspraken te houden, dus belden we nog maar een keer of 4 aan. Inmiddels heb ik nog even nagekeken of het wel het juiste huisnummer was, dat was het geval. Toch zag ik ineens iets vreemds; uit het naambordje bleek dat hier ene heer Kotelet woonde, en zijn buurman was de heer Zalm. Hierop Remco toch maar eens via de mobiel gebeld; het bleek dat we bij de verkeerde flat stonden. Dit deed mij weer beseffen dat ik eigenlijk nergens meer zonder leesbril heen moet gaan, de naam van de  flat stond namelijk levensgroot boven de huisnummers. 

We hadden een gezellige namiddag met Remco in zijn overigens prachtige woning. Een leuke bijkomstigheid is dat Remco op de 13e verdieping woont, hier kun je dus heel Zwijndrecht zien, en (ongezien) in de gaten houden. Zo zagen wij dat de mensen in Zwijndrecht, alhoewel voor een groot deel behoorlijk christelijk, hun tuinen ophogen met gestolen gemeentezand. Helaas hebben we de meest markante persoonlijkheid van Zwijndrecht niet gezien, De Ridder van Zwijndrecht leek van de aardbodem verdwenen.

Ook op culinair gebied kun je in Zwijndrecht prima terecht, dat bleek wel toen we  naar het Dok restaurant gingen. Het eten is er geweldig, de sfeer goed en, wat tegenwoordig een zeldzaamheid is, de bediening uitstekend. Een paar jonge jongens rennen zich er het vuur uit de sloffen. Daarnaast hebben ze een goede productkennis en zijn ze aardig en geïnteresseerd op een ongedwongen, oprechte manier. 

Aan alles komt een einde, dus ook aan deze leuke avond. We waren nog net op tijd terug bij Hotel Dordrecht om achter de, nog net niet gesloten poort te parkeren. Daar wachtte een allervriendelijkste vrouwelijke nachtportier ons op, waar we nog een tijd gezellig mee gekletst hebben onder het genot van een biertje (de vermaarde 75 Whisky soorten hebben we maar aan ons voorbij laten gaan). Voldaan gingen we naar onze royale historische kamer, die eigenlijk net te mooi historisch is om gedateerd te noemen. Ook bij het ontbijt en vertrek was alles uitstekend geregeld en iedereen uiterst vriendelijk.

Nee echt, een weekendje Zwijndrecht - Dordrecht is een aanrader. Al mijn voordelen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen, en vooral de mensen daar hebben mij positief verrast. Van zoveel vriendelijkheid kunnen ze in Almere nog heel wat leren, dan neem je die extra t's gewoon voor lief. Dordrecht is trouwens een prachtige stad, met enorm veel bezienswaardigheden, reden om er snel nog eens terug te keren.

Hemelse hulp met een prijskaartje

Rabbi Yoshiyahu Pinto

Van oudsher zijn we gewend dat bemiddeling tussen aardse zaken en het hogere geen commercieel belang mag dienen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen genoeg, denk alleen aan de rijkdom van de katholieke kerk. In Israël blijken sommige rabbijnen hun beroep ook voornamelijk te zien als lucratieve onderneming.

Dat het spirituele uitstekend gebruikt kan worden om een vermogen te vergaren bewijzen de Israëlische Rabbies Yoshiyahu Pinto en Yaakov Ifergan. Zij blijken ieder ongeveer 10 miljoen euro te bezitten, nog niet genoeg voor de Quote 500, maar voor geestelijken toch een behoorlijk bezit. Dat is nou wat men noemt een godsvermogen.

De rabbijnen verdienen deze bedragen natuurlijk niet uit de wekelijkse collecte, het grote geld blijkt voornamelijk te komen uit het geven van "goddelijke" adviezen aan grote bedrijven. Vanzelfsprekend zijn dit toch wat dubieuze diensten, en dat dacht de politie ook. Pinto werd danig aan zijn goddelijke tand gevoeld, maar zoals vaak had de Rabbi weer het laatste woord; hij moest immers ook voor de gemeenschap zorgen en dat staat nu eenmaal hoger op de heilige agenda dan morele waarden. In ieder geval kan de Grieks orthodoxe God nog heel wat leren van de joodse God.

Shakira en nationale symbolen

Vlag Colombia

Colombia heeft wat te stellen met "hun" bekende vrouwen. Is het niet met Tanja Nijmeijer, dan is het wel met de zangeres Shakira. Deze laatste veroorzaakte afgelopen zaterdag een shock in Azerbeidzjan door geblunder met een vlag.

Shakira trad in Azerbeidzjan op tijdens een internationaal voetbaltoernooi. Alles ging goed, iedereen was enthousiast, tot de Colombiaanse het nodig vond om met de vlag van haar vaderland te gaan zwaaien. Waarschijnlijk als gevolg van zwangerschapshormonen, wist de zangeres niet meer precies wat onder en boven was, waardoor ze de vlag van Colombia op zijn kop hield. Op zich geen ramp zou je zeggen, ware het niet dat de vlag omgekeerd de vlag van Armenië is, een land waar Azerbeidzjan al jaren mee in een ernstig conflict is verwikkeld. Er is dan ook nog lang nagepraat over de blunder van Shakira.

Vlag Armenië

Het is niet de eerste keer dat Shakira het niet zo nauw neemt met nationale symbolen. Eerder dit jaar zong ze zij vol trots het Colombiaanse volkslied op een toernooi in Cartagena; helaas met de verkeerde tekst.

Crisisbestendige beroepen: Stadsarcheoloog Almere

Welk beroep lijkt er nu meer overbodig dan dat van stadsarcheoloog in Almere? In een gebied dat altijd onder water heeft gestaan zijn de enige schedels meestal afkomstig van misdrijven, dus heb je dan meer aan een forensisch onderzoeker. Dat blijkt dus niet helemaal waar te zijn, er is in het gebied toch meer land en bewoning geweest dan altijd gedacht.

Een 12 jarige jongen vond afgelopen zomer een schedel en stapte ermee naar de politie. De forensisch onderzoeker (die hebben we dus ook in Almere), zag al snel dat het wel om een heel oude schedel ging. Dus mocht stadsarcheoloog Willem Jan Hogestijn uit de catacomben van het stadhuis klimmen en er zijn archeologenoog op laten vallen. Zo bleek dat de schedel uit de eerste of tweede eeuw  na Christus stamt. Waarschijnlijk is de schedel afkomstig van een Fries, niet omdat het hoofd een bepaalde robuuste vorm zou hebben, maar omdat het gebied waar nu Almere ligt het vrije Germanie was en niet bezet door de toen heersende Romeinen. De onfortuinlijke man is waarschijnlijk verdronken nadat hij zich tegoed had gedaan aan te veel voorlopers van de Beerenburg, waarna zijn schedel in de grond terechtkwam.

De schedel zorgt ervoor dat nog veel meer mensen even uit de verborgen werkloosheid mogen stappen. Zo mocht wethouder Ed Anker de schedel afgelopen woensdag onthullen in de Nieuwe Bibliotheek in Almere-Stad, een plaats waar het aantal bezoekers verre van evenredig is met de investeringen die erin zijn gepompt. Ga dus allen kijken naar de schedel van Almere, dan is dat gebouw er tenminste ook niet voor niets neergezet.

Wie is trouwens degene die van de foto van de stadsarcheloog is afgeknipt?

Dode na explosie op Griekse toeristenboot bij Kos

Je ziet ze meer en meer rond Kos en Kalymnos; de toeristische houten "piratenboten". Ook op Telendos legt er tegenwoordig elke week wel zo'n boot aan voor een paar uurtjes eilandverkenning. Zelf ben ik nooit met zo'n boot meegegaan, veel mensen zeggen dat die boten slecht onderhouden worden en levensgevaarlijk zijn, maar de voornaamste reden van mijn weigering is wel het hoge toeristische nep-gehalte van dit soort excursies.

Gisteren is het dus fout gegaan, en dit kwam niet eens door het slechte onderhoud. Bij het afmeren van de boot in Mandraki (Nisyros) wilde de bemanning vuurwerk afsteken met een replicakanon. Zij vulden het kanon daarvoor met explosief poeder,  waarna een explosie volgde die het leven aan de 54 jarige kapitein kostte en 6 passagiers verwondde. Onder de gewonden zijn 1 Nederlander, 1 Belg en 2 Duitse kinderen, zij blijken niet levensgevaarlijk gewond.

Update
Ik heb inmiddels per email wat vragen gekregen over om welke kapitein/ boot het precies gaat. Ik heb het even nagezocht en heb op het Maritime Bulletin het volgende gevonden: het blijkt te gaan om de maatschappij Eva Cruises van Kapitein Savvas.

Lees ook: Als de doden blijven praten: AI, rouw en het digitale hiernamaals

He cries, he wees..en we noemen hem Jezus

Engelsen weten als geen ander hoe kerstmis te vieren. Helaas blijken steeds minder mensen te beseffen en/of te weten wat de boodschap van kerst inhoudt. Dit stoort de Kerk van Engeland (Anglicaanse Kerk) mateloos, en daarom zijn ze een campagne gestart om de, volgens hen enige juiste, boodschap van kerst bekend te maken. Er is echter enige ophef ontstaan op de manier waarop de Anglicaanse Kerk dit doet.

De Anglicaanse kerk heeft een kerstkaart uitgegeven  waarop Jezus als pop is afgebeeld en "Godbaby" wordt genoemd. Naast de kerstkaart komt de afbeelding in de weken voor kerst op bushokjes, reclameborden en in kranten te staan. Tijdens de campagne wordt het kerstverhaal op de radio op een begrijpelijke, moderne manier uitgelegd. De campagne is bedacht door het Churches Advertising Network. Kennelijk schat de Anglicaanse kerk het niveau van de Engelsen behoorlijk laag in.

Lees ook: Als de doden blijven praten: AI, rouw en het digitale hiernamaals

Zalmonella

De evolutie van Jezus

De 81 jarige Cecilia Gimenez restaureerde enkele maanden geleden een fresco van Jezus Christus in de Spaanse plaats Borja. Kennelijk had de dame haar restauratie gereedschap al ettelijke jaren in de kast laten liggen, met als gevolg dat Jezus er nu uit ziet als een harige aap met een slecht passende tuniek. Pluspunt is wel dat het kerkje in Borja nu een grote toeristische trekpleister is, Ryanair kan maar amper aan de vraag voldoen.

Vanzelfsprekend zal de kerk haar geen vergoeding geven voor deze wanprestatie. Het 102 jaar oude portret is niets meer waard. Gimenez vindt dit, vreemd genoeg, onacceptabel. Ze zegt toestemming te hebben gekregen voor de restauratie van de priester van het kerkje. Die had kennelijk wat te diep in het glaasje gekeken en liet haar haar gang gaan om van het gezeur af te zijn. Misschien kan Cecilia bij Ryanair aankloppen, er zijn vast nog meer bestemmingen zonder bezienswaardigheden.

Ons huis op Telendos

Pronken met andermans veren

Het was weer Prinsjesdag. De "grote" boodschap was dat wij allen een veer zullen moeten laten, een feit dat Beatrix zelf nogal plastisch uitdrukte op haar hoofd. Het was eigenlijk wederom zoals altijd het geval is met het koningshuis; wat wij moeten laten, hebben zij in overvloed, veren dus. Ik denk dat er maar een echt grote bezuiniging op zijn plaats zou zijn; afschaffen van het koningshuis. Wat heeft zo'n geldverslindend instituut uit het ancien regime nu nog voor functie? Slechts een ceremoniële, waar niemand op zit te wachten, dus kan dit net zo goed wegbezuinigd worden.

Wegbezuinigen is misschien wat radicaal voor de tere, Oranjegezinde, Hollandse zieltjes, maar waarom zou de koninklijke familie niet eens radicaal bezuinigen? Al die dure pakjes en reizen worden namelijk vooral door het volk betaald. Voor dit geld krijg je niets terug. En waarom zouden we geld uitgeven aan iets waar wij niets aan hebben? Van mijn part mogen ze zichzelf noemen zoals ze willen, maar laten ze dan wel geen cent meer van de staat ontvangen.

Beatrix, om je wat op weg te helpen heb ik vast wat bezuinigingstips voor je, om mee te beginnen:

• Kleding kopen bij Zeeman, Primark of H&M.
• De stekker uit Friso trekken.
• Op de fiets naar Prinsjesdag.
• Euroshopper Sherry kopen voor Maxima.
• Alex alleen nog gemeentepils laten drinken.
• Economy class vliegen, liefst met prijsvechters als Ryanair.
• Inschrijven voor een normale eensgezinswoning.
• Hofhouding ontslaan.
• Bestek van roestvrij metaal.
• De Groene Draeck verkopen of in ieder geval er op eigen kosten aan gaan klussen.
• Vakantiehuizen van de hele familie verkopen.

Je ziet het Bea, er is genoeg te doen en mogelijk kun je zelf ook nog wat tips verzinnen. Als laatste stel ik voor om koninginnedag af te schaffen, een dag van de Republiek kan ook best leuk gevierd worden. Ik wens je veel succes en sterkte.

Hoofdmoonie overleden

Sun Myung Moon, de stichter van de Verenigingskerk, is inmiddels dood en begraven. Datzelfde zal voorlopig niet met zijn beweging gebeuren, ook wel bekend onder de naam `Moon sekte`, er zijn nog duizenden Moonies over om zijn werken voort te zetten. De 92 jarige grondlegger werd onder het oog van 30.000 volgelingen in een rood, gouden kist begraven in Seoul.

De Verenigingskerk is vooral bekend geworden door de enorme massahuwelijken die er werden gesloten. Moon zelf werd vooral bekend door belastingontduiking in de VS. Een longontsteking is hem uiteindelijk fataal geworden.

Sun Myung Moon was er als toekomstig cultleider al vroeg bij; reeds op 16 jarige leeftijd kreeg hij, naar eigen zeggen, een visioen van Jezus die hem vertelde dat het zonnetje was uitverkoren om God's Koninkrijk op aarde verder uit te bouwen. In 1945 begon de jonge Moon te prediken in Zuid-Korea. In 1948 verhuisde hij naar Noord-Korea waar hij door de communistische autoriteiten gevangen werd gezet. In 1950 was hij weer vrij man en stichtte in 1954 de Verenigingskerk in Seoul.

Alhoewel de Verenigingskerk ontstond uit het christendom en zij zichzelf nog steeds als christenen beschouwen, is de beweging nogal afgedreven. In 1992 begon Moon zichzelf als de nieuwe Messias te presenteren, die het als zijn taak zag de fouten uit de bijbel te corrigeren. Zo vond hij dat de drie-eenheid bestond uit God en man en vrouw verenigd in de liefde. Dit alles overgoot de cultleider met een sausje van Taoisme Confucianisme. Het middel om alle zonde te herstellen is volgens de beweging het huwelijk, het liefst met een partner met een andere nationaliteit. Er zijn in de cult dan ook duizenden gearrangeerde huwelijken gesloten. De Verenigingskerk is verder beschuldigd van het hersenspoelen van leden, slaapdeprivatie en indoctrinatie.

Tegenwoordig zijn er nog zo'n 250.000 leden over, met name in Zuid-Korea, Japan, de VS, Europa en Zuid-Amerika. Politiek gezien heeft de Verenigingskerk vaak banden gehad met extreem-rechts, daarnaast is  ze meerdere malen beschuldigd van antisemitisme.

Lees ook: Als de doden blijven praten: AI, rouw en het digitale hiernamaals.

Bonusaanbieding

Met dank aan R. Schade.

Beelden van Pserimos, Telendos, Kalymnos en Kos

Half af

Agios Savvas

Kalymnos

Pserimos

Pserimos

Griekenland blij met Europa

Doornroosje als kunst

Over wat kunst is, wordt al eeuwen gediscussieerd. Doornroosje hoorde daar tot voor kort niet bij. Een van de theorieën is dat "kunst het mooier maken door mensen is", natuurlijk is ook het begrip mooi subjectief. De Oekraïense-Canadese kunstenaar Taras Polataiko heeft geprobeerd het sprookje van Doornroosje mooier te maken, en vooral ook voor iedereen bereikbaar. Vijf meisjes die in het National Art Museum in Kiev liggen te slapen, zijn contractueel verplicht te trouwen als zij hun ogen openen na een kus van een bezoeker.

De vijf meisjes worden 3 dagen te slapen gelegd in het museum. Bezoekers mogen de meisjes proberen wakker te kussen. Als een van hen ook echt de ogen opent moet ze met de kussende kunstliefhebber trouwen. Alle bezoekers moeten een contract tekenen dat zij ook daadwerkelijk met het meisje zullen trouwen als zij haar ogen opent als zij gekust wordt. Men is natuurlijk niet verplicht een kus te geven. Polataiko hoopt met zijn art performance veel mensen te trekken.

Leonard Cohen in het Olympisch Stadion

Gisteravond was Leonard Cohen in het Olympisch Stadion en ik was er helaas niet bij. Tenminste niet bij het concert. Toevalligerwijs had ik gisteravond een tentamen bij de Open Universiteit Amsterdam, en dat ligt letterlijk om de hoek van het Olympisch Stadion.

Binnen kon je niets horen van het concert, jammer genoeg, maar buiten wel. Na afloop heb ik dus nog even staan luisteren en hoorde de stem van Cohen over Amsterdam bassen en hoorde ver weg nog een glimp van de Webb Sisters. Uiteindelijk ben ik toch maar naar huis gegaan, in de hoop dat ik het tentamen heb gehaald en de mensen in het Olympisch Stadion een fantastische avond hebben gehad, maar dat laatste is wel zeker toch?

Hulp nodig met je tekst?
Ik maak teksten die kloppen en gelezen worden

Hoedje af voor Leonard Cohen

Zaterdagavond was ik een van de gelukkigen die, samen met Gerda, het laatste concert van Leonard Cohen op het Sint Pietersplein in Gent bij mocht wonen. Onder een tropische sterrenhemel, in de prachtige historische omgeving van het Gentse Sint Pietersplein, doet elk superlatief eigenlijk nog onrecht aan dit sublieme concert. Niet in de laatste plaats ben ik onder de indruk van het bescheiden, vriendelijke karakter van de inmiddels 77 jarige Cohen.

Ook na 4 uitverkochte concerten bleek Cohen's unieke stem, smetteloze pak en ontwapenende glimlach nog steeds intact en huppelde hij als een jong veulen over het podium. Vanaf het openingsnummer (stipt om 20.00 uur), Dance me to the end of love, tot en met meer dan een uur toegiften (00.15 uur) hield Leonard de 8000 toeschouwers op het Sint Pietersplein compleet in zijn ban. Tussendoor hield de Canadees niet op met bedanken, het publiek, zijn band, de Belgen en de hele wereld. De keren dat hij uit respect zijn hoed afnam zijn niet te tellen. Ik heb zelden een wereldartiest gezien die zo bescheiden is gebleven. Tekenend is ook dat de Universiteit van Gent hem afgelopen week een eredoctoraat wilde aanbieden en hij, in tegenstelling tot o.a. Bob Geldof en desmond Tutu, vriendelijk bedankte voor de eer.

In de eerste helft speelde Cohen voornamelijk nummers van zijn nieuwe album Old Ideas, in de tweede helft en de toegift mochten we genieten van klassiekers als Hallelujah, So long Marianne en First we take Manhattan. Opvallend was ook zijn geweldige band met de sublieme Webb Sisters, die als een soort engelen Cohen begeleidden, en de meesterlijke violist Alexandru Bublitchi. Alle bandleden kregen tijdens het concert ruim de kans voor solo's. Na een uur toegiften sloot hij het concert af met Closing time, maar Gent wist van geen ophouden en nadat het podium enkele minuten donker bleef, verraste Leonard ons met, het op dat moment zeer toepasselijke, I tried to leave you. Zeker is in ieder geval dat dit book nog far from closed is.

Hulp nodig met je tekst?
Ik maak teksten die kloppen en gelezen worden

Floriade III

Het leek of sommige landen het concept van de Floriade niet helemaal  begrepen hadden. Dat was in sommige gevallen eigenlijk gewoon aandoenlijk, zoals met Jemen het geval was. Volgens de Floriadegids zou Jemen zich presenteren met een typisch Jemenitisch tuinbouwproduct: de koffieboon. Het redelijk grote paviljoen zou dan ook een koffieplantage moeten voorstellen.

In werkelijkheid was het paviljoen van Jemen een kruising tussen de vakantiebeurs en een toeristenfuik. Aan de muren hingen posters met, overigens prachtige, afbeeldingen van het land. Verder stonden er kramen met souvenirs uit Jemen, met daarachter breedlachende Jemenieten. In het midden (waar dus de koffieplantage zich had moeten bevinden) stonden plantjes uit een Limburgs tuincentrum, gewoon zo neergeplempt op de grond in de lelijke plastic potten. Het opmerkelijke is dat Jemen in werkelijkheid een behoorlijk gevaarlijk land is voor toeristen, maar de mensen die op de Floriade staan promoten het land met hart en ziel, alsof er niets aan de hand is. Als alle mensen er zo zouden zijn, zou dat ook zeker het geval zijn. Helaas moet er nog veel in Jemen veranderen, wil het Floriadesprookje werkelijkheid worden.

Floriade II

Natuur en cultuur zijn nauw met elkaar verbonden. Internationale kunst, cultuur en entertainment inspireren de tuinbouwsector en vice versa. Een van de werelden op de Floriade vertegenwoordigt eigenlijk de hele wereld: de World Show Stage. Naast dat er hier een groot podium staat waarop de diverse landen hun voorstellingen kunnen geven, hebben vele landen een paviljoen waarin zij zichzelf mogen presenteren. Opvallend hierbij is dat een aantal landen heel goed hebben begrepen wat de Floriade precies inhoudt (o.a. Spanje, België, Israël), maar ook een groot aantal landen die kennelijk geen idee hebben dat het hier om een tuinbouwtentoonstelling gaat, en hun paviljoen tot een grote toeristische kermis hebben omgetoverd (o.a. Pakistan, Nepal en Yemen).

Spanje mag dan op het moment economisch in een dal zitten, op de Floriade zijn zij, volgens ons,  de onbetwiste nummer 1. Het thema van de inzending van Spanje luidt "Natuurlijk Divers". Dit thema wordt uitgebeeld in een kleurrijk paviljoen dat grotendeels is opgebouwd uit restmaterialen en afvalhout. Binnen wordt de biodiversiteit van Spanje op een eigentijdse manier gepresenteerd. Erg leuk waren bijvoorbeeld de ladenkasten, met in elke lade een Spaans tuinbouwproduct. Spanje heeft een, voor Europa, unieke land- en tuinbouwproductie. Typerend voor het Spaanse landschap zijn olijfbomen, wijngaarden en citrusbomen. 

Wordt vervolgd.

Straattheater, kasteel en Floriade; Limburg in de tropen

Afgelopen weekend hebben wij wederom in Kasteeltje Hattem doorgebracht. Het verschil deze keer was de tropische temperatuur, waardoor we hier voor het eerst buiten konden eten, geweldig! Als voorafje bezochten we het Roermonds Straattheaterfestival en als heel lang toetje de Floriade.

Nu we toch in de buurt waren, besloten we toch eens een dag naar de Floriade te gaan, het is tenslotte maar eens in de tien jaar mogelijk en de andere 40 jaar is het mij geheel ontgaan. Toevallig dachten dat heel veel andere mensen ook, vooral in Duitsland en Japan. Gelukkig had de organisatie daar wel op gerekend en werden we prompt ergens naar het Limburgse boerenland verwezen. In de middle of nowhere moesten wij, samen met honderden andere mensen onze auto op een dorre vlakte achterlaten. Vandaar werden wij met bussen naar de Floriade gedeporteerd.

Aangekomen wachtte ons een onaangenaam lange rij bij de kassa (wijze les: koop je kaartjes vooraf via internet), ook hier was in voorzien want een en ander werd toch nog vrij snel afgehandeld.
Eenmaal binnen is het moeilijk beslissen waar eerst heen te gaan, het Floriadeterrein is namelijk gigantisch groot. Er zijn vijf werelden, met vijf thema's, waarin dan weer de diverse landen met hun paviljoens staan. Het beste is maar gewoon te gaan lopen, alles zien op 1 dag is toch een illusie.

Het viel ons al snel op dat je hele vreemde dingen kunt doen op de Floriade. Zo waren we nog geen uur binnen, of Michael had al een aardbei-achtig ruimtepakje aan. Dit bleek bedoeld om je smaakpapillen te voelen, Michael voelde zich echter alles, behalve een smaakpapil.

Wordt vervolgd.

Triest prikkeldraad

Je hebt souvenirs en souvenirs, al zie je zelden dat een stuk prikkeldraad als zodanig wordt gezien. Toch hield de Poolse politie afgelopen weekend een man aan die een stuk prikkeldraad had meegenomen.

De Italiaan had een goede reden voor zijn souvenir; hij had het meegenomen uit het concentratiekamp Auschwitz, omdat zijn vader daar omgekomen is. De politie heeft de man dan ook verder met rust gelaten.Een triest souvenir dus. Het lijkt mij juist vreselijk om zo'n nare herinnering in je huis te hebben.

Bonusbruid

Er zijn mensen die vinden het zo leuk om  bij Albert Heijn te werken, dat ze er zelfs willen trouwen. Een medewerkster van de broodafdeling van de Albert Heijn vestiging aan de Eindhovense Strijpsestraat trouwt  binnenkort met een vaste klant van de winkel. De gemeente Eindhoven zal de winkel tijdelijk benoemen tot huwelijkslocatie.