Amersfoort 750 jaar: Geen geit, geen feest

De grootste attractie van Amersfoort is toch altijd, zonder twijfel, de Geit van Amersfoort geweest. Ook afgelopen vrijdag konden wij niet om deze beroemdheid heen, al bleek zijn woning van haspel en tuin deze keer een stukje naar achteren verplaatst.

Vol verwachting liepen wij zijn nieuwe woning binnen en zagen zijn haspel al staan. Helaas wachtte ons een onaangename verrassing; de haspel was leeg en ook in de rest van het tuintje was onze geit niet meer te bespeuren. Wel liepen er wat nieuwe bewoonsters rond, wij vragen ons af of dat een antikraakwacht is.

Teleurgesteld liepen wij verder en al snel zagen wij een enorme geitenshredder staan, op dat moment wisten wij dat wij onze geit nooit meer terug zouden zien.

Nog geen paar meter verder stond een metalen draak, bij nadere inspectie bleek dit kunstwerk "Sofia en de draak" te heten en daar geplaatst te zijn vanwege het feest Amersfoort 750 jaar. Onbegrijpelijk, want voor ons kon er van enig feest geen sprake meer zijn. Op de draak waren diverse briefjes geplakt met geschreven boodschappen. Bij nadere inspectie was daar een wel heel mysterieuze bij, waar wij het ten volle mee eens zijn: Geen geit geen feest! Waar is onze haspelgeit? Schande! Foei!!!!
Helaas worden prominente attracties in Amersfoort blijkbaar snel vervangen. In de gracht dreef een grote namaak-taart, het zag er leuk uit maar levenloos. Voor ons blijft Amersfoort immer verbonden met De Geit, en die komt helaas niet meer terug. Tijd om te verhuizen Remco!

foto's: met dank aan R. Schade

De Pastinaeck is top

Gisteravond was het tijd om eens een kijkje gaan nemen bij De Pastinaeck in Amersfoort, winnaar van Mijn tent is top 2009. Rianne en Lie waren destijds superenthousiast, dus wij waren erg benieuwd wat hier na 2 maanden nog van over zou zijn.

Samen met Remco werden wij enthousiast en gastvrij ontvangen door Lie. Alhoewel het restaurant overvol zat, voelde de sfeer direct goed. Trendy en toch huiselijk. Na aan de tafel te hebben plaatsgenomen kwam er direct een ober het apertitief opnemen, zo zien wij het graag. In vlot tempo volgde de amuse en de kaart. Ondertussen spotten we ook Rianne al, ook nog even vrolijk.

Wij waren erg nieuwsgierig naar de vergeten groente, maar hadden verder een saaie Hollandse kaart verwacht, niets is minder waar, de kaart is erg verrassend. Als voorgerechten kozen wij het staartstuk met Reypenaar V.S.O.P. en de zalm met zoet-zure pompoen. Allebei prima van smaak en ook de presentatie liet niets te wensen over. Als hoofdgerechten kozen wij de Kibbeling van Schelvis met mosselen en de parelhoen gevuld met o.a. pistachenoten, dit laatstse vooral omdat dit geserveerd werd met de langverwachte Pastinaak. En ook dit was weer een schot in de roos. De Pastinaak proefde zoetig en helemaal niet saai-Nederlands.

De filosofie van De Pastinaeck berust op de volgende sleutelwoorden: laagdrempelig, gezellig, informeel, gezond, passievol en eerlijk. En wij kunnen volmondig beamen dat deze filosofie volledig bewaardheid wordt, dit alles ook nog eens tegen zeer schappelijke prijzen. Tevens hebben wij kunnen constateren dat het enthousiasme van de dames nog niets heeft ingeboet, integendeel zelfs. Ook het commentaar tijdens de uitzendingen van zelfingenomen blaaskaak Herman den Blijker bleek in het geheel niet tot uiting te komen. Zo zouden Rianne en Lie het personeel niet voldoende onder controle hebben, nu zijn wij echt niet de gemakkelijkste klanten, maar wij ervaarden de bediening als perfect; correct en toch niet te formeel.

Wij kunnen niet anders concluderen dat De Pastinaeck inderdaad top is en dus de terechte winnaar van Mijn tent is top. Ons zullen ze er in ieder geval nog regelmatig zien, daar rijden wij graag voor naar Amersfoort.

Planten die zichzelf water geven

Planten die zichzelf water geven, dat zou nog eens handig zijn. Je zou de planten niet te drinken willen geven die hier bezweken zijn aan het "vergeten-water-te-geven" syndroom.

Onderzoekers van de Universiteit van Haifa zijn een vreemdsoortig plantje tegen gekomen, in de Negev woestijn, dat zichzelf water geeft. Het plantje is dan wel niet erg groen, maar mooi rood is niet lelijk toch? Deze handige plant, genaamd Rheum palaestinum, is gezegend met speciale bladeren met kanaaltjes die zelfs een druppel water kunnen omzetten in een voedzaam survival dieet. Tot heden is de Rheum palaestinum alleen nog in Israel en Jordanie gevonden.

Track and trace met urine

Een hond is na zo'n 10 jaar een lid van de familie geworden. Het is dan ook pijnlijk als dit familielid de poten neemt.

De familie Baltesz uit Clifton (UK) verloor hun 10-jarige Labrador Simon. Ze waren radeloos en zochten overal, zonder resultaat. Ook het ophangen van tientallen posters mocht geen baat hebben. Driftig zochten ze op internet naar effectieve opsporingsmethoden. Uiteindelijk bleef daarvan nog een, vrij onorthodoxe methode, over; het trekken van een spoor van urine. Zo gelezen, zo gedaan, dus begon de hele familie urine te verzamelen in flessen. Daarmee werden door de hele wijk en later de hele stad, urinesporen getrokken. De City Council was not amused over deze methode, er hangt de incontinente familie dan ook een fikse boete boven het hoofd.

En Simon? Die is nog steeds zoek, diverse dierenartsen verklaren dat de urine-spoor-methode geen enkel effect heeft, deze zou alleen kunnen werken als de familie altijd al incontinent was geweest en er in huis een permanente urinegeur had gehangen.

Homoseks bedreigt weefsel in India

Yoga kan goed zijn, ik weet er zelf alles van. Hier kennen we voornamelijk de westerse vormen zonder al te veel religieuze poespas. In India is yoga onlosmakelijk verbonden met religie. En religie is er vaak weer gekoppeld aan een goeroe. Helaas zijn er goeroes en goeroes en er is nu eenmaal geen goeroekeurmerk en/ of consumentenbond voor goeroes, hier profiteren de (vaak) zelfbenoemde religieuze meesters graag van door het doen van de meest vreemde uitspraken, die dan "vanzelfsprekend waar" zijn.

Zo is er Swami Baba Ramdev, een invloedrijke yoga-expert, die in India ook een bekend tv-figuur is (Televangelist). Deze "alwetende" goeroe beweert dat homoseks een ziekte is, die kan genezen worden door yoga. Het kan behandeld worden zoals elke andere aangeboren afwijking. Zulke neigingen kunnen behandeld worden door yoga pranayama (ademhalingsoefeningen) volgens Ramdev. Seks tussen dezelfde seksen zou het weefsel van de Indiase maatschappij bedreigen.

Uluru (Ayers Rock) gaat sluiten

De grote rode rots in het midden van het land is het bekendste symbool van Australie: Ayers Rock, of zoals Aboriginals hem noemen; de Uluru (Grote Rots).

Helaas is alleen kijken naar de Uluru voor veel reizigers niet voldoende. Op jaarbasis klimmen er maar liefst 300.000 mensen naar de top van de rots. Dit is echter een doorn in het oog van de Aboriginals aangezien Uluru voor hen van grote culturele en religieuze waarde is. Al duizenden jaren vormt de rots voor de Aboriginals een heilige plek die met respect moet worden behandeld. Archeologisch onderzoek wijst uit dat er al 22.000 jaar Aboriginals bij de Uluru wonen en er vele heilige ceremonies hebben plaatsgevonden. Op de rots zijn dan ook veel tekeningen en schilderingen te vinden die daarvan getuigen. De Anangu, een Aboriginalstam, geloven dat de Uluru is ontstaan toen het landschap is geschapen door hun voorouderlijke geesten. Toen zijn er regels opgesteld, waaronder de bescherming en het beheer van de rots, waaraan zij zich nog steeds houden. Het beklimmen van de rots voor de Aboriginals is daarom heiligschennis en een pijnlijke attractie.
Al rust er geen vloek op, het is een zware tocht die tot nu toe zo'n 30 reizigers er niet levend af hebben gebracht.

Het Nationale Park, waarin de Rots is gelegen, wil nu een volledige afsluiting van de rots. Eigenlijk om verdere schade aan de Uluru te voorkomen, en een (klein) beetje om de Aboriginals te respecteren. Helaas wil de Centrale Overheid hier niets van weten, het is namelijk een van de grootste toeristische attracties van het land. Dus zal geld het wel winnen van religie en milieu. Als je dus nog wilt gaan doe je dat het best zo snel mogelijk.

Leugen-veteraan

Howard Manoian wordt er van verdacht dat hij jarenlang gelogen heeft over zijn rol in de bevrijding van Normandië tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zo heeft hij altijd verklaard dat hij met een parachute in Normandië is geland. Volgens het Amerikaanse dagblad Boston Herald is dit echter niet correct en is hij per boot aan land gekomen.

De veteraan, die sinds 1984 een deel van het jaar in Chef-du-Pont, vlakbij Sainte-Mère, verblijft, raakte ook niet zwaar gewond tijdens de strijd. Hij zou enkel een vinger hebben gebroken. De burgemeester van Sainte-Mère-Eglise is onthutst. Hij denkt dat het respect voor de veteranen misschien wel een beetje te groot is, waardoor te weinig verhalen daadwerkelijk onderzocht worden. Manoian is momenteel teruggekeerd naar de Verenigde Staten.

Ach ja, een boot en/ of vinger meer of minder maakt toch niet echt uit. Zolang hij meegedaan heeft aan de bevrijding is het toch een veteraan die wel wat respect verdient?

Telendos; Recycling van Quantum Touch beloning

Na Michael's succes met Quantum Touch op Telendos in april, stonden de zieken en gebrekkigen nog net niet in rijen op de kade, maar de eerste behandelingsaanvraag liet toch niet lang op zich wachten.

Natuurlijk was de oma, met de knie als de berg van Telendos, er als de kippen bij om Michael te claimen. Ze was uitzinnig van vreugde om Michael weer te zien, want de knie had na de behandeling van vorige keer nog slechts het formaat van een Hollandse heuvel. Oma kon weer redelijk lopen en haar verwachtingspatroon was evenredig bijgesteld; deelname aan de Olympische spelen voor senioren was nog slechts een paar behandelingen verwijderd van de realiteit.

Oma is niet rijk en vanzelfsprekend is in haar geval dankbaarheid het behandelingstarief. Deze keer stond oma er echter op Michael niet met lege handen naar huis te laten gaan. Het salaris bestond uit een grote tas met daarin een pot inlandse honing en 10 grote, zeldzame schelpen. Trots vertelde oma hoe zeldzaam de schelpen waren, waarop wij haar beteuterd aankeken. Wij zagen namelijk al de hoge boete opdoemen, die bij invoer in Nederland de beloning van de douane zou zijn. Tegen beter weten in probeerden wij dit nog uit te leggen, maar de mensen daar begrijpen daar niets van, het is immers toch een prachtig cadeau, wie zou daar nu iets van kunnen zeggen?

De schelpen lagen de dagen daarop als stenen op onze maag, want op zo'n klein eiland kom je daar niet ongezien vanaf zonder iemand te beledigen. En de sociale controle is extreem groot, dus zelfs het ondankbare plan ze ergens in een vuilnisbak te dumpen was onuitvoerbaar.
Na lang nadenken besloten wij, op een moment dat iedereen aan het eten is of anderszins druk bezig, tijdens zonsondergang, de schelpen stiekem verspreid over het eiland neer te leggen op diverse strandjes, alsof ze waren aangespoeld. (we wisten niet of de schelpen wel voorkwamen in die regio, dus misschien zou een eventuele vondst wel miraculeus worden). Sneaky stopten wij de douane-Damocles in een rugtas en terwijl Michael op de uitkijk stond, legde ik bij elk strandje waar we voorbijkwamen een schelp op het strand. In zee had ook gekund, maar dan heb je hetzelfde probleem dat je ze moet verspreiden, het zou namelijk niet ongemerkt voorbij gaan als er plotseling 10 bijzondere schelpen tegelijk zouden aanspoelen, en dat zou oma zeker ter ore komen.

Een van de schelpen hadden wij expres op een strandje neergelegd waar wij vaak komen, omdat ik vreselijk moest lachen bij het idee getuige te kunnen zijn van het vinden van de schelp. Aangezien op dat strand alleen het kruidenvrouwtje komt, om het geld van de ligbedjes te komen incasseren, wisten wij al bijna zeker wie de gelukkige vinder zou zijn. Temeer daar het kruidenvrouwtje in haar winkeltje ook schelpen verkoopt. En ja hoor, we hoefden nog geen half uur te wachten en het kruidenvrouwtje kwam langs, ze zag het direct, bukte en stak de schelp verheugd in haar tas. En zo eindigde een deel van de gift van oma in het winkeltje van het kruidenvrouwtje. Nu maar hopen dat de schelp niet een of ander uniek kenmerk had wat wij over het hoofd hebben gezien.

Festival Afrique Carib Stadhuisplein Almere

Gezien de tropische temperaturen van de laatste dagen past het Festival Afrique-Carib, dat vandaag in Almere wordt gehouden uitstekend. Een en ander is georganiseerd door de Afrique-Carib Breathtaking Foundation, met het festival pogen zij een muzikaal platform te creëren waarbij uiteenlopende bevolkingsgroepen op verschillende wijze met elkaar in contact kunnen treden, informatie uitwisselen en ervaringen kunnen delen. Een mooi initiatief en streven in ieder geval.

Wat mij het eerste opviel was het fotografieverbod (Filming, taken pictures of the performance of any artists is strictly forbidden!), dat er natuurlijk om vraagt om overtreden te worden. Na dit ten uitvoer te hebben gebracht, pal naast een groepje groot uitziende evenementenbeveiligers, gebeurde er niets. Ik zou ook niet weten waarom je geen foto's mag nemen.

Wat mij in tweede plaats opviel was de sfeer, of eigenlijk de vaststelling dat die er niet was. Ergens past de hele setting van het Stadhuisplein gewoon niet bij dit soort festivals. Het blijft het Stadhuisplein, kaal, kil en vooral heel groot, waardoor de Afrikaanse mark, aan het andere eind van het plein dan het podium, geheel in het niet viel.

De muziek klonk op zich uitstekend, maar daar moet je van houden. In de middag bestond het publiek dan ook alleen nog maar uit een handjevol rasta's. Een bevolkingsgroep die wel oververtegenwoordigd was, was die van de insectachtigen. Het plein zag zwart van een soort kruising tussen een vliegende mier, mug en vlieg. Ik weet niet wat het was maar het was ontzettend irritant, ze waren ook uiterst moeilijk van gezicht en lijf af te slaan. Daarom kon ook ons laatste aktiepunt geen doorgang vinden, het eten van een overheerlijke kabrita. Er stonden veel geweldig uitziende kraampjes, maar helaas met de irritante vliegen was het niet echt aantrekkelijk om er te eten.

Jammer want het festival heeft op zich best potentie en de organisatie verdient deze toch enigszins teleurstellende entourage zeker niet. Misschien volgende keer op Almeerderzand?

Programma:
12:00 - 12:40
CSI (Steelpan, T&T, UK)
12:45 - 13:30
Maikal X (Reggae, NL)
13:30 - 13:40
Flexclusive (Hip Hop, NL)Music
13:50 - 14:20
La Fiesta (Allround, Curaçao, Suriname, NL)
14:25 - 15:10
Soca Twins (Soca, Germany)
15:15 - 16:15
Prince Malachi feat. RasItes (Reggae, Jamaica / UK)
16:15 - 17:00
Conquering Lion (Reggae, St. Maarten, UK)
17:05 - 18:05
Junior Kelly feat. Roots Harmonics Band (Reggae, Jamaica)
18:10 - 18:25
Celebration Time
18:30 - 19:30
Conjunto Latinos (Kaseko, SU / NL)
19:30 - 19:55
El Che (Dominicaanse Republiek)
20:00 - 21:00
Benicia feat. Mercadonegro (Cumbia & Salsa, Colombia)

Politie in Almere op zoek naar mysterieuze geluidsoverlast

Afgelopen nacht om een uur of 1.00 begon er zich een ongelooflijke herrie over het Almeerse Tussen de Vaarten te verspreiden. We hadden al een aantal keer op het terras geluisterd waar het vandaan kwam. Diverse andere buren, in vele variaties van ontkleding en ergernis, deden hetzelfde en we kwamen tot de conclusie dat het vanuit Almere Buiten moest komen. Tegen 3.00 uur besloot Michael de politie te bellen.

De Politie bleek al veelvuldig over dezelfde klacht gebeld te zijn en vreemd genoeg al uren op zoek te zijn naar de mysterieuze geluidsoverlast, tot dan toe zonder resultaat. Ongelooflijk toch weer, want wij wisten zeker dat als we zouden gaan rijden zoiets toch binnen een minuut of 10 wel hadden kunnen vinden.

Al wachtend kwamen we tot de conclusie dat het eigenlijk best leuke muziek was. Michael besloot daarop dat we dus van de nood beter een deugd konden maken en ook maar naar het feest moesten gaan. Nu was ik op dat moment nog niet echt party-geschikt, dus toog eerst naar de badkamer. En ja op dat moment had de politie, met kennelijk een bepaalde vorm van gehoorafwijking, de daders toch gevonden, en keerde de rust rond 3.30 uur weer boven Almere terug.

Telendos; zee-egels de delicatesse

Het is op Telendos inmiddels een bekend gegeven dat ik de plaatselijke delicatesse, zee-egels, afschuwelijk vind. Michael kan het in ieder geval qua smaak prima vinden met de mensen daar, zo is hij juist gek op het stekelige hapje.

Maki en Niki besloten Michael dan ook te verrassen met een bordje zee-egels. Ze werden keurig in tweeen gesneden, op een bordje gepresenteerd. Michael viel direct aan, hij begon echter na 1 hap toch wat bedenkelijk naar het bordje te kijken. Verbaasd vroeg ik hem of hij nu eindelijk doorhad dat de egels afschuwelijk smaken. Dat bleek niet het geval te zijn, maar "kijk maar eens goed". En ja toen zag ik het ook, de egels bewogen nog! Ongelooflijk, zelfs een half uur nadat zee-egels doormidden zijn gekliefd leven ze nog. Dit ging Michael toch te ver en zo werden de nog steeds springlevende egels doorgegeven aan een stel Fransen, die net als hun Chinese medemensen immers alles eten. Zelfs hen ging dit te ver, maar ze aten ze wel, nadat ze de egels stuk voor stuk vakkundig hadden vermoord, door de stekels er met een schaar af te knippen.

In burka naar de tandarts

Naar de tandarts gaan is nooit een pretje, een en ander wordt nog erger als je tandarts een moslim is die van je eist in passend moslimpakje te verschijnen.

Omer Butt, tandarts te Prestwich (UK), weigerde patienten te behandelen die niet in de juiste islamitische kleding in zijn stoel verschenen. Het Algemene Tandartsen Comité beslist nu of tandarts Butt met zijn praktijk moet stoppen.
Butt zelf zegt dat hij in de eerste plaats moslim is en pas in de tweede plaats tandarts. Je kunt dus met kiespijn eigenlijk net zo goed naar de imam gaan.

Eigenaardig, ik vraag mij toch af hoe hij behandelde dwars door een burka heen.

Wilt u de Hound met lijst of flieten?

Dat Grieken hond eten is uitzonderlijk, dat Chinezen dit doen is echter algemeen bekend, al proberen zij dit in het buitenland te verbergen. Soms komt dit toch op verrassende wijze aan het licht.

Tijdens de meteropname bij een Chinees restaurant in Paramaribo door een werknemer van het Energie Bedrijf Suriname (EBS) ontwaarde betrokkene een partij honden op de BBQ. De Chinese koks die deze gevangen straathonden vakkundig aan het prepareren waren , hadden niet eens in de gaten dat deze EBS-medewerker het tafereel even nauwgezet stond op te nemen als hij geroutineerd de meteropname deed.

Na melding door de EBS medewerker bij diens bedrijf werd door het Bureau Openbare Gezondheid (BOG) onmiddellijk een inval gedaan in dit restaurant. Het bericht sloeg heel hard aan bij de klanten van de Chinees, vooral onder de loyale klanten van dit restaurant die vaak een gegrilde straathond als kip van de A-klasse op hun bord geserveerd hadden gekregen.

En wat werd er aan het geheel gedaan? Niets! Het desbetreffende Chinese restaurant werd geen boete opgelegd, er werd hem ook niet de vergunning ingevorderd en het werd ook niet gesloten, een gewaarschuwd mens....

Telendos III; kattenholocaust

Normaal zijn er op Telendos meer katten dan inwoners. In april waren er nog zo'n 60 stuks. Je kunt nergens gaan zitten of er zit een heel leger katten te bedelen. Deze keer viel het ons direct op dat het stil was, erg stil.

Het verdwenen kattenmysterie blijkt een ware kattenslachting te zijn. Er zijn er ongeveer 50 vergiftigd. De dader is de beruchte gifmenger in een elektrische rolstoel, door zijn rijgedrag ook wel Schumacher genoemd. Deze onschuldig lijkende kattenhater heeft ook reeds de vergiftiging van vele honden op zijn geweten.

Helemaal voor niets blijkt de gifmenger zijn werk niet te doen. Gezien er nu bij Uncle George ook al verse hond op het menu staat. Lekker met shrimps en crab saus!

Terug van Telendos met de Connexxion deportatie-service

Ondertussen zijn wij weer terug van een weekje Telendos. Gistermiddag vertrokken wij, uitgezwaaid door onze nieuwe vriend Nic en het halve eiland, met de gedachte dat wij rond 00.00 weer thuis zouden zijn. Dit werd na allerlei verwikkelingen toch nog 4.00 uur vanochtend.

Het begon al op Kos, waar wij vertrokken met 1,5 uur vertraging. Transavia schijnt nog steeds de hagelschade bij vele vliegtuigen niet opgelost te hebben, en daarom moesten wij wachten tot zij ergens een vreemdsoortig toestel (de nooduitgangen heetten daardoor “Saida”?) konden leasen. Uiteindelijk lukte dit, en met de gebruikelijke vliegangst namen wij plaats in het toestel. Na gedurende 2 uur met zweet in mijn handen te hebben zitten wachten op het akelige opstijgen, konden wij nog steeds niet vertrekken. Er bleken nog 2 passagiers te ontbreken. Ongelooflijk dat daar nog op gewacht werd, na vele protesten besloot men dan ook maar de bagage van de 2 laatkomers uit het ruim te verwijderen. Helaas kon men die niet vinden, wat achteraf heel logisch was, daar de 2 een administratieve fout betrof en er dus helemaal niemand meer moest komen. Gelukkig voor ons bleken de administratieve fouten naast ons te zitten, zodat wij heerlijk ruim zaten.

Aangekomen op Schiphol zagen wij op de bagageband aanvankelijk niets komen, dit bleken de koffers te zijn van de administratieve fouten. Waarna wij ons naar de Schiphol Taxi balie spoedden. Daar bleek de administratieve fout plaatsgemaakt te hebben voor een chromosomale fout. In april hadden wij het bij hetzelfde bedrijf al aan de stok gehad met een chauffeuse (type ik had eigenlijk man moeten zijn) die zij hadden ingehuurd bij Connexxion. Wij moesten toen vreselijk lang wachten, waarna wij door de chauffeuse de hele weg werden uitgescholden, een en ander kwam tot een climax toen zij in Almere onze koffers door de straat gooide. Ik heb destijds een klacht ingediend, waarna ik een keurige brief ontving dat de chauffeuse een waarschuwing had gekregen welke was toegevoegd aan haar personeelsdossier. Nu wij wederom erg lang moesten wachten hadden wij al een donkerbruin vermoeden wie deze keer onze chauffeur zou zijn. En ja hoor daar ging de schuifdeur open en kwam de chauffeuse met een van woede vertrokken gezicht zwijgend op ons af. Haar werkgever had blijkbaar de waarschuwing ook letterlijk tot uitvoering gebracht en haar deze keer, als waarschuwing voor eenieder, in een bijpassend groen Gestapo pakje gestopt.

Met een rechte rug en ijzige blik marcheerde de chauffeuse naar het busje, alleen de Duitse marsmuziek ontbrak er nog aan. Gedurende het hele traject naar Almere , in een al even onheilspellende mist, werd er door haar geen woord gesproken. Eenmaal aangekomen hield zij zich wel aan de instructie dat zij niet meer met koffers van passagiers mag gooien, deze moest Michael eigenhandig uit het busje halen, onder het streng toeziend oog van de kampbeul. Vervolgens ging zij met een waanzinnige blik in haar ogen op zoek naar eventuele schade die wij in het busje zouden kunnen hebben aangericht, zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten zeg maar. Toen hier uiteraard geen sprake van was scheurde zij er met piepende banden vandoor, op weg naar een nieuwe deportatie.

Telendos vuurfeest 2009

Op vele plaatsen ter wereld springen mensen op 21 juni, midzomernacht, over vuren. Helaas lukt het op Telendos maar niet dit op de 21e juni rond te krijgen. Ook dit jaar was een en ander wederom vertraagd, met veel moeite werden gisteravond de voorbereid ingen afgerond en kon het vuurfeest toch nog plaatsvinden.

De animo om, zonder dokter en/ of ziekenhuis op minder dan 1 uur afstand, door een vuur te springen was wederom groot. Wonder boven wonder gaat dit elk jaar goed. Helaas was er dit jaar voor het eerst in de geschiedenis toch een slachtoffer. Vuurspringers zijn echter stoer, dus ook al zag de arm van het slachtoffer er uit als een verbrande, afgekloven kippenpoot, hij verliet zonder paniek en met opgeheven hoofd het slagveld.

Ook nieuw dit jaar was dat het springen met muziek gepaard ging. Een paar grote boxen en een vervormd geluid waren de attributen van dj Yiannis. Wat tot en met heden nog steeds tot veel geklaag onder de bewoners van Telendos leidt.
In ieder geval is de zomer weer begonnen, zelfs hier.

Jerusalem Hug 2009

Vandaag om 13.00 uur wordt op de Olijfberg de aftrap gegeven voor de Jerusalem Hug 2009. De echte Hug vindt aanstaande zondag, 21 juni plaats. Ca. 2000 mensen zullen de Oude Stad van Jeruzalem omhelzen. Hand in hand omringen zij de stadsmuren om de eenheid van Jeruzalem tot uitdrukking te brengen. Israëliërs en Palestijnen, alsmede vredesactivisten uit de gehele wereld staan zij aan zij in hun wens naar vrede en in hun liefde voor Jeruzalem.

Zondag 21 juni verzamelen de deelnemers zich aan het eind van de middag bij de Damascuspoort aan de Arabische kant en bij de Jaffapoort aan de Israëlische kant van de stad. Hand in hand gaan zij op weg, begeleid door drummers, naar het hoogste punt rond de stadsmuur, het Tzahalplein, waar iedereen samenkomt in een groots drum- en dansfestijn. Palestijnse kinderen delen flesjes water uit, afkomstig uit bronnen van Jericho op de Westbank. Onder het ritme van de drums wordt het water ingestraald met de liefde van het hart en gedeeld met elkaar, hetgeen wordt uitgedrukt met stikkers van hartjes die op de flesjes worden geplakt. Het drumconcert verbindt zich live met concerten op 30 andere locaties wereldwijd.

De initiatiefnemers vinden dat de Oude Stad als geheel een heiligdom is en een vrij toegankelijk gebied dinet te zijn in een onverdeeld Jeruzalem, als hoofdstad van zowel Palestina als Israël.De 'Jerusalem Hug' wordt al voor het derde jaar gehouden. Een goed initiatief, maar of het ooit de gehoopte vrede zal brengen?

Indentiteitsstoornis

Er zijn mensen die alles doen om aan geld te komen. Zoals Thomas Prusik-Parkin uit New York, hij heeft zich jarenlang voorgedaan als zijn dode moeder, zodat hij haar uitkering kon blijven opstrijken.

De moeder van de nu 49-jarige Thomas Prusik-Parkin overleed in 2003. Bij haar overlijden gaf Thomas valse gegevens door aan de autoriteiten zodat de dood van zijn moeder niet geregistreerd werd. Haar uitkering van 700 dollar per maand bleef de man ophalen. Omdat deze cheques in Amerika persoonlijk afgehaald moeten worden, verkleedde Pruskin-Parkin zich als zijn moeder, compleet met make-up en wandelstok.

Tevens vernieuwde hij, verkleed als zijn moeder, haar rijbewijs. De fraudeur viel door de mand toen hij zijn moeder failliet probeerde te laten verklaren. Hij dreigde zijn huis te worden uitgezet en wilde een subsidie van 39.000 dollar aanvragen. De eigenaar van het huis tipte de politie.
"Ik ben mijn moeder". "Ik hield mijn moeder in mijn armen toen ze haar laatste adem uitblies, dus ik ben mijn moeder," zei de man tegen de agenten toen hij opgepakt werd.

Mijn toekomst als Onassis

Ook al ben ik niet rijk, sommige bedrijven vermoeden achter mij toch een vrouw van grote welstand. Vooral de scheepvaart heeft het op mijn geld voorzien en beloven mij grote winsten als ik in hen investeer, dat ik zeg maar een soort Erika Onassis zal zijn in de toekomst. (Ze weten vast niet dat zelfs de reddingsboei voor mij nog een te grote investering is).

Sinds enkele jaren krijg ik dagelijks (!) brieven van de Vereenigde Compagnie waarin ik word uitgenodigd scheepvaart cv's te kopen. Hele bossen zijn er al omgezaagd voor dit doel, en al die bomen zijn helaas ook voor niets gegroeid, want al hun post verdwijnt linea recta in de vuilnisbak.

En (heel) soms is het een zegen niet rijk te zijn. Wat blijkt namelijk, tienduizenden Nederlanders,die hebben belegd in scheepvaart ondernemingen (waaronder de Vereenigde Compagnie) staat een financieel fiasco te wachten. Als de bedrijven geen extra geld krijgen, dreigt faillissement. Circa 40 duizend particuliere beleggers hebben rond de 1 miljard euro geïnvesteerd in 130 cv’s. De oorzaak van de financiële problemen zijn de sterk gedaalde tarieven voor zeevracht. Die gingen tot wel 90% omlaag.

Wat je niet hebt raak je in ieder geval ook niet kwijt, dan maar geen Onassis. Wij noemen diegenen die zich erg veel met dit soort dingen bezighouden altijd financiele Münchhauses, dit soort mensen probeert namelijk altijd derden erbij te betrekken, om daarna hun hulp aan te kunnen bieden.

Dalit Christenen in India nog minder als vee

Kastelozen of parias komen officieel niet meer voor in India. Helaas is de werkelijkheid heel anders en zijn er nog ongeveer 172 kastelozen die slechter als het vee worden behandeld.

Een zo'n groep zijn de Dalit Christenen. In Eraiyur (Tamil Nadu) bijvoorbeeld wonen zo'n 3000 van deze parias. Het gekke is dat zij hier niet door hindoes worden gediscrimineerd en gekleineerd, maar door Vanniyar Christenen, waarvan er zo'n 15.000 in Eraiyar wonen. Deze zogenaamde "hogere" Christenen zorgen ervoor dat de Dalits in en apart gedeelte van het stadje wonen in een soort van kartonnen dozen, niet op de hoofdwegen mogen lopen, al het vuile werk moeten doen en is het hen verboden de kerk te bezoeken. En als je dan klaar bent met zo'n rotleven, mag je niet eens op het kerkhof worden begraven.

De Dalits pikken het echter niet meer, en gaan in de aanval. Ze hebben een eigen kerk gebouwd en gaan in de aanval. Het gedrag van hun "mede" Christenen is niet eens wettelijk toegestaan. Het is verbazingwekkend hoe een groep een andere groep kan domineren. Helaas is dit niet gemakkelijk te doorgronden, want het heeft al een eeuwenlange geschiedenis.
Tijd om daar in 2009 eens verandering in aan te brengen lijkt mij.

Dode Pool reist heel Londen door in dubbeldekker

Een buschauffeur in Londen had in januari nachtdienst en wilde om 1.30 uur eindelijk naar huis, hij was doodmoe. Op het bovendek zat nog een dronken Pool te slapen, die was kennelijk ook doodmoe, dus liet hij hem maar slapen en sloot alles af.

De volgende ochtend ging een collega op weg met de Londense stadsbus. De Pool, Pawel Modzelweski zat nog steeds op zijn stoel op het bovendek. Toen Pawel daar na 6 uur nog zat ontdekten medepassagiers pas dat Pawel niet moe was maar dood.

Cameras tonen dat Modzelewski op 19 januari even voor half een 's nachts op lijn 36 op Harrow Road stapte, in West-Londen. Op bewakingsbeelden is te zien dat hij na twaalf minuten naar voren valt. Dat viel niemand op, Polen vallen immers wel vaker dronken naar voren. Om 1.30 uur werd hij gezien door de chauffeur, die naar huis ging. Een manager van de busmaatschappij verklaarde op een hoorzitting dat de chauffeur dacht dat Modzelewski sliep. Hij probeerde hem wakker te maken in het busdepot. Maar er was geen respons. Hij reed de bus het depot in om bijgetankt en schoongemaakt te worden, aldus Paul Bailey. Hij vergat anderen op de hoogte te stellen van de man.

De schoonmakers hebben de bus niet schoongemaakt. Na zijn dienst is de chauffeur naar huis gegaan. Voordat de bus 's morgens weer op weg ging werd die gecontroleerd, maar niet boven. Passagier Morlaye Keppy-Camara ontdekte uiteindelijk het lichaam. De politie ontdekte een lege injectiespuit in Modzelewski rechterhand en een propje folie met heroïne. Uit sectie bleek dat de Pool aan een overdosis was overleden.

Vaticaan geveld door kredietcrisis; werk van Satan

Het kon niet uitblijven, ook het Vaticaan heeft last van de kredietcrisis. In 2008 is er maar liefst een verlies van 9 miljoen euro geboekt. Dit alles ondanks de conservatieve beleggingsstrategieën die de pauselijke bankiers er op nahouden.

Het verlies werd veroorzaakt door de dalende waarde van het katholieke vastgoed in de VS en van de beleggingen in de bank Goldman Sachs. Ook de hogere beveiligingskosten van de paus en dalende inkomsten veroorzaken het tekort. Gelukkig blijft er nog genoeg over; het eigen vermogen van het Vaticaan wordt geraamd op 1,4 miljard euro.

Paus Benedictus heeft aangekondigd dat binnenkort zijn derde encycliek gepubliceerd wordt die gewijd zal zijn aan het brede thema van "economie en werk". In deze encycliek herinnert hij aan de waarden die onvermoeibaar moeten verdedigd worden om een werkelijk vrije en solidaire samenleving (lees Vaticaan) te realiseren. De nieuwe encycliek , "Caritas in Veritate" (Liefde in Waarheid), zal op 29 juni ondertekend worden en gepubliceerd worden in de eerste dagen van juli.

De Italiaanse priester Gabriele Amorth heeft een heel andere kijk op de oorzaken van de pauselijke kredietcrisis, hij is er namelijk van overtuigd dat Satan achter de financiele crisis en de recessie in de wereld zit. Satan zou de beslissers op de financiële markten verkeerde beslissingen influisteren om tweedracht en verwarring te zaaien. Amorth (83) is officieel exorcist van het bisdom Rome en oprichter en erevoorzitter van de Internationale Vereniging van Exorcisten.
,,Als het komt tot verdeeldheid, verwarring, crisis, is de Grote Verleider altijd aanwezig”, aldus Amorth. ,,Hij lacht in zijn vuistje.” De verwijdering en ruzie tussen mensen die door de financiële crisis ontstaan, zijn ,,precies wat Satan wil.

Wat de katholieke God wil is onbekend, waarschijnlijk is dat geen groot econoom.

Digitale televisie op Curaçao zonder signaal

Gisteravond startte op Curaçao de nationale tv zender TeleCuraçao met digitale televisie, er is echter niemand op het eiland die de signalen kan ontvangen.

Om de signalen te kunnen ontvangen heb je of een nieuwe digitale tv nodig, of een box om de signalen te kunnen ‘vertalen’. Het probleem wordt nog verergerd door het feit dat het Bureau Telecommunicatie en Post (BTP), dat belast is met toezicht en controle op de invoering van digitale tv-signalen, voor een Europese standaard heeft gekozen. Een systeem dat weliswaar beter is dan het Amerikaanse, maar als nadeel heeft dat vrijwel niemand op het eiland een toestel heeft dat deze signalen kan ontvangen. BTP zou met een informatiecampagne komen om de consumenten, maar ook elektronicabedrijven te informeren, maar dat is er niet van gekomen.

Weggegooid geld weer. Ga je als Nederlander naar Curaçao verhuizen, zorg dan in ieder geval dat je je Nederlandse tv toestel meeneemt.

Bejaarde neonazi gaat door het lint in Holocaustmuseum

Helaas is het neonazisme nog steeds een groot gevaar, wat gisteren in Washington maar weer eens bewezen werd. Een 88-jarige man liep het Holocaustmuseum in en begon om zich heen te schieten. Een beveiliger schoot terug en kwam om het leven, de dader ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis. Het incident was aan het begin van de middag toen er veel bezoekers in het museum waren.

Het museum hanteert binnen en buiten het gebouw strenge veiligheidsmaatregelen. Alle bezoekers moeten door een metaaldetector lopen voordat ze naar binnen mogen en tassen en rugzakken worden gecontroleerd.
Het herdenkingsmuseum voor de vele Joodse slachtoffers die tijdens de Tweede Wereldoorlog vielen, staat in het centrum van Washington, ten zuiden van het Witte Huis. Sinds de opening in 1993 hebben dertig miljoen mensen het museum bezocht, onder wie 85 wereldleiders.

De dader is James von Brunn, een inwoner uit de staat Maryland die banden met extreemrechtse neonazistische organisaties heeft. Von Brunn heeft al diverse keren in de gevangenis gezeten, en heeft een lang verleden met neonazisme. Hij begon zijn carriere vreemd genoeg als marine-officier in de Tweede Wereldoorlog. Verder is von Brunn afgestudeerd aan Washington University en schijnt een welbespraakt en intelligent man te zijn. Wat het des te vreemder, maar ook enger maakt dat iemand zulke extreme standpunten heeft. Von Brunn was tegen alle joden en zwarten en heeft onlangs Obama nog aangevallen; zijn geboorteakte zou volgens Von Brunn niet kloppen waardoor hij onmogelijk in het Witte Huis kon zitten.
Het is dat het qua leeftijd niet kan kloppen, anders zou je denken dat Von Brunn de incarnatie van Hitler is.

God straft verkeerde

Als God echt zou bestaan, waar zou je dan veiliger zijn dan in een kerk? In Gingelom (B) heeft een man een enorme val in een kerk overleefd, maar het kan natuurlijk ook toeval zijn.

Een schoonmaker uit Gingelom kreeg van de priester van de plaatselijke kerk opdracht de zolder eens een goede schoonmaakbeurt te geven. Iedere keer als de priester daar namelijk met een misdienaartje vertoefde zat zijn kazuifel nadien onder het stof. Tot zijn schaamte was het zelfs al eens voorgekomen dat hij tijdens de mis de spinnenwebben in zijn haar had hangen.
De schoonmaker zakte echter plotseling door de houten planken van het plafond, en viel 13 meter naar beneden. Als bij wonder viel de man op enkele kerkstoelen. Hij kon zelf nog een ambulance bellen en bleek slechts een gebroken arm en ontwrichte knie te hebben.

Moraal van dit verhaal; God straft niet onmiddellijk, straft vervolgens de verkeerde, maar maakt het altijd weer goed met zijn gelovigen.

Familiedrama adequaat afgehandeld in Almere

Al heeft Almere vaak een slechte naam, statistisch gebeurt er niet meer dan in steden van vergelijkbare grootte. En je kunt zeggen wat je wilt, maar Annemarie Jorritsma toont zich keer op keer betrokken, of het nu positieve of negatieve gebeurtenissen betreft. En dat mag ook wel eens gezegd.

Zo kregen wij, die niet eens in de straat wonen waar het familiedrama zich heeft afgespeeld (paar straten verder) toch een uitnodiging om vanavond bij een informatiebijeenkomst aanwezig te zijn. Daar wij de betrokkenen niet kenden, zullen wij er niet heen gaan, maar ik vind het toch een goed initiatief.

De brief:

Beste heer, mevrouw,

Gisteren heeft zich aan het Jeroen Boschplantsoen in Tussen de Vaarten een familiedrama afgespeeld. Daarbij zijn een vader en zijn twee dochters om het leven gekomen. We kunnen ons voorstellen dat deze gebeurtenis grote indruk op u heeft gemaakt als buurtbewoner.

Vanavond organiseren slachtofferhulp, politie en gemeente een avond om samen over dit drama te praten. uiteraard is er alle ruimte voor vragen. Deze avond is besloten, er is geen pers aanwezig. We kunnen dus vrij spreken.

We ontvangen u graag in het Helen Parkhurst college. Aanvang 20.00 uur.

Voor geinteresseerden is een condoleanceregister geopend in de hal van het stadhuis.

Annemarie Jorritsma

Burgemeester Almere

Limburgse gezelligheid

Twee mannen van 47 en 41 jaar uit Hoensbroek zaten zondagavond gezellig (teveel) te drinken, toen ze op het idee kwamen hun jarenlange vriendschap te bezegelen met een bloedbroederverbond.

De daad bij het woord voegend sneden ze daarom beiden hun polsen door, om op die manier elkaars bloedbroeder te worden. Alleen sneed de 47-jarige man net iets teveel en raakte dermate gewond, dat hij per ambulance naar het ziekenhuis moest worden gebracht. Zijn 41-jarige vriend had ook verwondingen aan zijn arm, maar hoefde niet verder te worden behandeld.

Familiedrama Tussen de Vaarten Almere

Wij wonen in een van de rustigste buurten van Almere, zeker nadat dit weekend de laatste onrustschoppers verhuisd zijn, met achterlating van hun hele (waardeloze) huisraad op de stoep.
Toch blijkt deze rust maar ogenschijnlijk, achter de gesloten deuren blijkt zich zich heel wat af te spelen. Zo waren er afgelopen jaar de 3 zelfmoordgevallen in een woning tegenover ons huis. Terwijl gisteren de buurt Tussen de Vaarten is opgeschrikt door een familiedrama op het Jeroen Boschplantsoen (paar straten van ons vandaan).

In een woning aan het Jeroen Boschplantsoen heeft de politie gisteren de lichamen gevonden van een 46-jarige man en zijn dochters van zeven en drie jaar oud. Rond 17.15 uur werd de politie gealarmeerd door de 35-jarige moeder van de kinderen. De vrouw uit Lelystad, onlangs gescheiden, kwam de kinderen ophalen na een weekend bij hun vader. Toen zij de woning niet in kon is zij direct doorgereden naar het politiebureau. Daarop forceerden agenten het raam en vonden de 3 levenloze lichamen aan in de woning.

Wat zich precies heeft afgespeeld is nog niet bekend. Al lijkt het sterk op het zoveelste familiedrama. Het gekke met dit soort fenomenen is dat het steeds een hele tijd niet gebeurt en daarna een aantal keer kort op elkaar. Het lijkt alsof mensen in uitzichtloze situaties door die gevallen op een idee worden gebracht.

Foto: Studio Kastermans

Obama krijgt geschiedenisles van Spaanse pers

In de als historisch beschouwde rede waarin de Amerikaanse president Barack Obama afgelopen week in Caïro de hand aan de moslimwereld heeft gereikt, is een historische fout geslopen, zo heeft de Spaanse pers bericht.

Als voorbeeld voor het vreedzaam samenleven van moslims, christenen en joden noemde het Amerikaanse staatshoofd "al-Andalus", de naam die de moslims aan het Iberische schiereiland gaven waarover zij (over grote gebiedsdelen) bijna 800 jaar hebben geheerst. De bloeitijd van het kalifaat van Cordoba was in de tiende eeuw. Maar tijdens zijn rede situeerde Obama die ten tijde van de inquisitie die in Spanje de kop opstak in 1478, onder het bewind van Ferdinand en Isabella.

Ach dat foutje is tot daar aan toe, maar een sterk voorbeeld van vreedzaam samenleven vind ik het evenmin. Het Iberisch schiereiland stond in die tijd onder heerschappij van de moslims. Het is waar dat de joden daarvoor door de christenen veelal verplicht werden te bekeren tot het christendom. Toen de moslims aan de macht waren, kwamen er duidelijke verhoudingen, omdat onder islamistische heerschappij de status van niet-moslims wordt bepaald; wie zich niet bekeert tot de islam wordt dhimmi onderdaan van de islamistische staat. Een dhimmi geniet wel een zekere bescherming van de staat en is het toegestaan de eigen religie te beoefenen. De status van joden en christenen was dus gelijk geworden, zij waren overwegend dhimmi. Het was de dhimmis toegestaan recht te spreken volgens de eigen religie, doch slechts als het om zaken ging binnen de eigen gemeenschap, zo gauw er moslims bij betrokken waren gold het islamitische recht.

Een overheersing kan volgens mij nooit een vreedzaam samenleven brengen, daar in het woord vreedzaam voor mij toch altijd nog een bepaalde vorm van vrijwilligheid ligt besloten.

De steen des gewetens

Sommige mensen hebben nog een geweten, en hebben daar zelfs zo nu en dan last van. Zoals een Amerikaan die 12 jaar geleden op Ben Gurion stond met 21 kg overgewicht, door een steen uit Jeruzalem die hij van een gids had gekregen.

De man kreeg destijds een rondleiding door de oude stad in Jeruzalem. De gids had waarschijnlijk een hekel aan hem, waarop hij de man het 21 kg zware cadeautje gaf. De man is erg gelovig en was blij met dit wancadeau, nu zou hij thuis iedere dag bij de steen kunnen bidden voor Jeruzalem.

Helaas kwam er van het bidden niets, elke keer als de man de steen zag kreeg hij namelijk last van een vreselijk schuldgevoel. Hij besefte dat de steen gestolen moest zijn van een archeologische site, en niet in Amerika maar in Israel thuishoorde.

De man ging alles opbiechten bij een priester. De priester had ook niet zo'n zin om met de zware steen op reis te gaan en besloot de Israelische autoriteiten een brief te schrijven om vergeving te vragen voor de man. De Israelische autoriteiten waarderen de eerlijkheid wel en zijn dan ook niet van plan juridische stappen tegen de man te ondernemen.
En zo kwam er afgelopen week een postbode met een wel erg zware tas bij het Israelische Antiquiteiten Committee.

Kaartje concert Leonard Cohen voor Ramat Gan gevraagd

Op 24 september zal Leonard Cohen zijn Europese tournee afsluiten met een concert in Tel Aviv in het Ramat Gan stadion. En echt als een iemand daar bij wil zijn ben ik het wel. Helaas is het uitverkocht. Dus mocht iemand nog een ticket hebben, laat het mij weten.

Vampierengerecht uit Tsjaad

Terwijl je in het westen struikelt over de diverse soorten vegetariërs en veganisten, is de bevolking in Tsjaad zo arm dat zij zich in leven moeten houden met "vampieren". Hieruit blijkt maar weer dat het weigeren van voedsel uit principiele overwegingen een luxe is die velen zich helemaal niet kunnen permiteren.

Hongerigen in Tsjaad hebben een eeuwenoude traditie nieuw leven in geblazen; het eten van gebakken bloed ("vampieren"). Vlees kan bijna niemand meer betalen en om toch nog iets van voedingswaarde binnen te krijgen blijkt het bloed uitstekend te voldoen. Men haalt een litertje bloed voor $1 bij het slachthuis en daarmee kunnen 40 vampierborden worden gemaakt. Men bakt het bloed samen met wat peper, zout, uien, een pittige saus en maggi blokjes en dan schijnt het nog uitstekend te smaken ook. Klinkt eigenlijk best lekker, maar het is op zich triest dat het voortgekomen is uit honger en geen keuze hebben.

Tsjaad is een van de armste landen ter wereld. De levensverwachting is er slechts 54 jaar, de kindersterfte ligt er op 19,7 % per jaar. Doordat het land volledig omringd wordt door andere landen en er dus geen directe zeeverbindingen zijn wordt de in- en uitvoer van producten extra bemoeilijkt. Ongeveer 80% van de bevolking werkt in de landbouw en veeteelt. Sinds 2003 zijn er nog meer monden te voeden want Tsjaad moet sind sdie tijd, onder toezicht van internationale organisaties, grote groepen vluchtelingen uit de Soedanese regio Darfoer opvangen.

Dronken man test of auto nog kan rijden na botsing

Een dronken bestuurder uit Maaseik kroop na de ontmoeting van zijn wagen met een verkeersbord gewoon weer achter het stuur. Enige probleem: de aanrijding gebeurde vlak voor een politiekantoor en de agenten herkenden de man van een vorige keer. Toch had de man naar eigen zeggen een goed excuus om weer achter het stuur te kruipen: hij wilde testen of de beschadigde wagen nog kon rijden.

Een politieploeg zag gisterenochtend omstreeks 06.15 uur voor het bureau de Maaseikenaar met zijn wagen tegen een verkeersbord staan. Toen hij de agenten zag ging hij er met zijn auto als een haas vandoor. De politie achtervolgde de man met zwaailichten. Uiteindelijk hield de man halt, omdat hij zijn voorbumper kwijt was. Hij legde een positieve ademtest af en op last van het parket van Tongeren werd zijn rijbewijs ingetrokken. De Maaseikenaar verklaarde dat hij helemaal niet wou vluchten. Hij had naar eigen zeggen alleen de intentie om te zien of zijn voertuig nog reed alvorens terug te keren naar de plek van de botsing. De man had er alleen de kans niet toe gekregen, omdat de politie hem te vroeg had doen stoppen.