Blind vliegen

Vliegen gaat in de toekomst steeds enger worden, tenminste voor mensen zoals ik. Airbus heeft namelijk een wedstrijd uitgeschreven voor studenten; 30.000 euro voor het meest innovatieve en groene idee.
Grote kansmaker is een angstaanjagend vliegtuig zonder ramen.

Daar moet je toch niet aan denken? Het is altijd zo geruststellend om de vleugels te zien klapperen en dan te constateren dat ze niet afbreken. Ook bij motorgeraas kijk ik graag altijd even uit het raampje of alles er nog aan zit. Als het aan Airbus ligt zitten we over niet al te lange tijd dus als een stelletje blinden in het vliegtuig. Hopelijk wordt er voor de piloot nog een klein kijkgaatje gecreëerd.

Ander kanshebbend idee is vliegtuigen in omgekeerde V-formatie te laten vliegen. Ganzen gebruiken de V-formatie om lange afstanden te overbruggen. De vogels nemen om de beurt de moeilijke koppositie in en besparen zo energie. Resultaat: ze kunnen verder vliegen met evenveel energie. Volgens Amerikaanse studenten kan dit ook werken voor vliegtuigen. Verschil is dat ganzen wel zien waar ze vliegen. En ze denken er zeker ook niet aan dat bij inhalen de meeste ongelukken gebeuren?

Laten we hopen dat het zover niet komt met de innovaties.

Griekse Bruiloft IX; Het Feest

Aangekomen in Kastelli wachtte ons een grote feestzaal met lange rijen tafels. Naar oud Grieks gebruik viel het bruidspaar de eerste uren nog niet te verwachten (die waren weg voor fotosessie, jammer dat het inmiddels middernacht was) en werden wij bedolven onder het eten en drinken.

Voornaamste doel van zo'n feest is om aan iedereen te laten zien dat de ouders van de bruid kosten noch moeite hebben gespaard om het een overvloedig feest te laten zijn. Vreemde is dat dit ook "symbolisch" wordt getoond; bij elke dans of stap van het bruidspaar moeten zij proosten, hiervoor wordt een fles champagne opengemaakt, het bruidspaar proost, maar drinkt geen slok en dan worden de glazen en de fles weer afgevoerd (en dus weggegooid, eeuwig zonde!). Dit was echt een zeer lucratieve bezigheid voor de feestzaaleigenaars, de obers stonden met dozen vol flessen naast de dansvloer.

Verder is er op dit soort feesten een strikte rolverdeling. De vrouwen dansen de hele avond in rondjes (echt om duizelig van te worden), de mannen drinken, drinken en drinken.

De muziek was echt geweldig, heel authentiek, vooral de viool was indrukwekkend, dat leek bijna een gitaar. Verbazingwekkend was dat een man van de band de hele avond enthousiast naar ons zwaaide. Daar hij maar bleef doorgaan zwaaide ik af en toe maar aarzelend terug. Wij hadden echter geen idee wie het was, tot we de andere ochtend thuiskwamen en Apostolis trots uitriep dat wij zijn broer hadden gezien op de bruiloft. In Griekenland krijg je nog echt waar voor je geld als je een band inhuurt, die spelen namelijk achter elkaar door, zonder pauze tot 7.00 uur 's ochtends en dit zonder te klagen!

Het was een gezellige nacht die nog uitliep tot in de late ochtend. Niet in de laatste plaats omdat er na het feest natuurlijk nog een lange evaluatie nodig was met Douwe en Michael. En we raakten er niet snel over uitgepraat.

Wordt vervolgd.

Leonard Cohen zeker naar Israël

De wetenschap in Engeland begint aardig aan geloofwaardigheid te verliezen, nu er wederom een groepje bemoeizuchtige anti-Israël professoren ( Haim Bresheeth, Mike Cushman, Hilary Rose en Jonathan Rosenhead) is opgestaan. Sinds wanneer bemoeit de wetenschap zich met optredens van artiesten?

Om precies te zijn sinds deze week. Een viertal "wetenschappelijke", Pro-Palestijnse Leonard Cohen fans probeert de zanger te bewegen tot een boycot van Israël. (Dit jaar treedt Cohen op in Ramat Gan). Als zij dit soort zinloze akties nu nog onder persoonlijke titel zouden doen, maar nee zij doen dit onder wetenschappelijke noemer. De argumenten die zij aandragen zijn echter verre van wetenschappelijk te noemen; de songs van Cohen zouden bij de soundtrack van hun leven horen en dus is het niet verantwoordelijk deze in Israël ten gehore te brengen (?), daarnaast beroepen zij zich op het boeddhisme (waarvan Leonard aanhanger is), optreden in Israël zou slecht karma met zich meebrengen (?) verder zou het concert vrijwel zeker ook bezocht gaan worden door Israelische militairen die bier drinken (?) en last but not least zal Israël het concert gebruiken om hun oorlogsmisdaden wit te wassen (?).

Deze vreemde argumentatie heeft het groepje pennenlikkers per brief aan Cohen gestuurd, hopelijk heeft hij net last van een tekort aan toiletpapier.

Die pluimen passen ons allemaal

Ben je vrouw en op zoek naar een bijzondere baan, dan zijn er nu mogelijkheden bij de Zwitserse Garde (kleinste leger ter wereld, met als doel beschermen van de paus), want na 500 jaar zijn ze de discriminatie zat en zijn er plannen de job ook voor vrouwen open te stellen.

Ik moet deze kans helaas aan mij voorbij laten gaan, ik ben niet katholiek, heb een hekel aan de paus, ben niet single, te oud, geen 1.74 m (kan niet op hakken lopen) en veel te claustrofobisch voor de kleine kazerneruimte.
Helaas staat de vacature ook alleen maar open voor Zwitsers. Dit is al van oudsher zo, omdat Zwitsers zo betrouwbaar zouden zijn als zij betaald worden. Er schijnt ook een gezegde te zijn; "Geen geld, geen Zwitsers". (Ik vraag mij nu wel af wie onze Zwitserse buren dan betaalt, wil diegene daar dan onmiddellijk mee stoppen).

Griekse Bruiloft; Nederlands leren

Na de kerk zouden we naar de feestzaal gaan in Kastelli, aan de andere kant van het eiland. Naar oud en lawaai-achtig Grieks gebruik gebeurt dit met alle autos samen, in een lange optocht, luid toeterend.

Voor deze zeer speciale traditie had Yiannis taxis ingehuurd. Deze stonden al in een, zeer lange, rij klaar in de haven van Pothia. Nu was het inmiddels al erg laat geworden, niet alleen doordat wij uren te laat in de kerk kwamen, maar ook omdat niemand haast leek te hebben de kerk na afloop ook weer te verlaten. Wij gingen vast in een taxi zitten, dat leek ons het handigst, maar dat was verkeerd gedacht want er volgde nog een langdurige stoelendans van taxi naar taxi. Toen eindelijk was beslist welke gasten in welke taxi konden gaan zitten, riep "onze" taxichauffeur "Sodemieter op!". Boos keken wij hem aan en wilden alweer uitstappen, maar het bleek dat zijn Nederlandse schoonzusje hem Nederlands had geleerd. Hij besloot nu maar de lessen te staken, want zij had hem wijs gemaakt dat dit zinnetje heel beleefd was om tegen klanten te zeggen.

De tocht duurde wederom bijzonder lang, dit omdat toeteren alleen op de route niet genoeg was, er moest namelijk ook nog door alle andere straten gereden worden, zodat het zeker was dat er niemand op het eiland van een rustige nachtrust zou kunnen genieten. Ondertussen danste ik alvast, als proloog op het feest, de hele auto door. Voor mij bleek er een hond in de taxi te hebben gezeten, die volgens mij heel wat andere klanten in zijn vacht met zich meedroeg. Aangekomen in Kastelli, sprongen wij al krabbend van de jeuk de auto uit.

Wordt vervolgd.

The (un)Happy consumer: Veel van onze voeding vergifigd door aspartaam?

Door Michael Koukos

Al zolang het bestaat, staat het kunstmatige zoetmiddel aspartaam zwaar ter discussie. Verschillende onafhankelijke artsen menen dat het regelmatige gebruik van aspartaam de gezondheid ernstige schade kan toebrengen. Andere onderzoeken spreken dit tegen en honen de mening van deze artsen weg als samenzweringstheorieen. Wat er ook van zij, ik zie niet in waarom de groep critici zonder een goede reden zouden blijven wijzen op het gevaar van aspartaam als dat niet zou bestaan. De groep aspartaamlovers heeft daar echter wel een reden voor; de universiteiten en artsen die steevast voor de stof prediken worden bijna allemaal aantoonbaar gesponsord door de farmaceutische bedrijven die dit zoetmiddel produceren. Een overzicht van medische rapporten van gerenommeerde artsen die tegen aspartaam pleiten vind je hier.

Aspartaam zou volgens critici onder andere de volgende kwalen kunnen veroorzaken: hoofdpijn, vermoeidheid, duizeligheid, misselijkheid, diarree, spierkrampen, prikkelbaarheid, stemmingsveranderingen, depressies, oorsuizingen, gewrichtspijn, slecht zicht, epileptische aanvallen, geheugenverlies, huiduitslag, slaapproblemen, netelroos, jeuk, verdoofd gevoel, overgewicht, verergering diabetes, onvruchtbaarheid, kanker. Als je meer wilt weten over hoe ene meneer Donald Rumsfeld aspartaam toch heeft kunnen laten goedkeuren voor menselijke consumptie door de FDA en hoe aspartaam onder andere verantwoordelijk zou zijn voor het golfoorlogsyndroom lees hier.

Reden temeer dus om het zekere voor het onzekere te nemen en deze stof te mijden.Dit blijkt echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Aspartaam blijkt namelijk niet alleen zoals verwacht in lightproducten te zitten. Het middel wordt vaak ook (waarschijnlijk om prijstechnische redenen) in andere producten als suikervervanger gebruikt.
Zo vind je dit gif onder andere in alle budget-cola`s (niet alleen de light versies dus), verschillende koude sauzen, zuivelproducten, ijs, kauwgum, voedingssupplementen, vitamines etc. etc.

Kijk ook uit als er E951 & Nutrasweet bij de ingredienten staat vermeld want ook dit is aspartaam. Onlangs ging ik op zoek naar picallily zonder aspartaam en alleen bij het merk Hak kon ik geen aspartaamtoevoeging vinden. (Hoewel Hak in andere producten ook deze stof gebruikt). Wie dus aspartaamvrij wil gaan leven moet bijzonder goed opletten en alle etiketten goed nalezen.
Een goed en door alle wetenschappers veilig bevonden alternatief is het natuurlijke Xylitol. Kauwgum en andere producten die hiermee zijn gezoet zouden zelfs gezondheidsbevorderlijke eigenschappen bezitten en nog goed zijn voor de tanden ook.
Wij vonden alvast een lijst met producten en geneesmiddelen die je beter kan mijden.

Naar verluid zou men zich na 60 dagen aspartaamvrij leven een ander mens voelen maar er wordt ook gewaarschuwd voor afkickverschijnselen bij heavy users. Wij nemen alvast de proef op de som.

Sikhs vieren hun geboorte dag op de Dam met vredetocht

Ingezonden bericht door:
Guru Nanak Gurudwara Sahib
Schakelstraat 21
1014 AW Amsterdam
Mail : Amsterdamgurudwara@yahoo.com
Website : http://www.sikhs.nl/

Wij zijn zeer verheugd u uit te nodigen voor ons jaarlijkse 'nagar kirtan' een vredesoptocht, waarin de Sikhs heilige lofzang zingend door de buurt lopen, de eenheid van menselijk ras benadrukken en boodschap van één Almachtige God verspreiden.

Deze processie houden wij jaarlijks voor de feestdag 'vaisakhi'. Op deze dag waren de panj pyare (5 geliefden, afkomstig uit verschillende hoeken van India en uit verschillende lagen van de bevolking) gedoopt door de 10de guru, Guru Gobind Singh, de Khalsa was ontstaan. De Khalsa is de naam van een collectief van geïnitieerde Sikhs, die een leven leiden wat een balans is tussen toewijding aan het geloof en de bereidheid om het ultieme op te offeren om vrijheid, gerechtigheid en geloof te verdedigen.Zij wijden hun leven aan het leven naar de hoge standaarden, die door de Guru’s zijn gesteld zoals broederschap, gelijkheid, vrijheid, nederigheid, liefde voor mede mensen, respect voor elkaar, respect voor andere geloven. Het is een viering van de eenheid van humaniteit. Dus, Vaisakhi is een feest voor de mensheid. Het is een periode om Gods liefde en vertrouwen in ons mensen te herdenken. Er zijn zo veel verschillende landen, culturen, religies, geloven op de aarde, zij maken allen deel uit de creatie van God.

Er wonen ongeveer 12,000 sikhs in Nederland en op die dag verwachten wij ongeveer 1500 tot 2000 mensen. Tijdens de vredesoptocht wordt niet heilige lofzang gezongen, maar ook gratis snacks, fruit en dranken uitgedeeld. Iedereen kan deelnemen aan de optocht. Deze feestelijke gebeurtenis zal plaatsvinden op zondag 10 mei 2009 van 11.00 tot 16.00

De route : Schakelstraat - Sloterdijkweg - Molenwerf - Admiraal de Ruyterweg - Jan van Galenstraat - 2e Hugo de Grootstraat - Nassaukade - Rozengracht - Raadhuistraat - Dam - Raadhuisstraat - Rozengracht - Nassaukade - Frederik Hendrikplantsoen - Nassaukade - Nassauplein - Zaanstraat - Oostzaanstraat - Spaarndammerdijk - Transformatorweg - Schakelstraat

Bijzonder Karelia verhaal

De lekkerste sigaretten in Griekenland zijn Karelia. Enige nadeel is dat iedereen je uitlacht, omdat dit het merk schijnt te zijn voor hele oude mannen. Het is, niet verbazingwekkend, ook het favoriete merk van Apostolis (van Nefeli), maar voor hem is er nog een andere reden.

In zijn jonge jaren werd Apostolis, tijdens zijn militaire dienst, onverwacht naar Cyprus gestuurd. (om die zo "gehate Turken" een lesje te gaan leren). Er was geen tijd meer om zijn geliefde en zijn familie in te lichten. Nu was het niet ondenkbaar dat hij in de strijd om zou komen, en het was voor hem onverteerbaar dat zijn geliefden niet zouden weten waar hij gebleven was. Apostolis en zijn gevechtsmaten zaten al in de tank, op weg naar het front, terwijl hij nog steeds koortsachtig nadacht wat te doen. Toen viel zijn oog op de pakjes Karelia die hij had meegenomen. In elk pakje zit een wit inlegvel, dus besloot hij 3 pakjes open te maken om op de witte velletjes een afscheidsbrief te schrijven voor zijn geliefde, zijn moeder en zijn broer, op de achterkant schreef hij de respectievelijke adressen. Hoe nu deze briefjes te posten vanuit een tank? Liefde en oorlog maken vindingrijk, dus pakte Apostolis 3 appels en wond om elke appel een briefje. De tanks reden door een dorpje, en hij gooide de appels 1 voor 1 in 3 verschillende tuinen.

Apostolis overleefde de oorlog, en toen hij thuiskwam hoorde hij dat alle 3 de brieven waren aangekomen.
Met dank aan de inwoners van Cyprus.

Gretta Duisenberg; Münchhausen by Palestine

Wij hadden lang niets gehoord van onze "vriendin" Gretta Duisenberg. Na de dood van minnaar Arafat en haar zielige (want het leek alsof Gretta's enige doel was hem te schande te zetten) echtgenoot, was het lang stil rond deze activiste met eeuwig durende midlife crisis.

Gelukkig heeft Gretta toch weer iets gevonden om uiting te geven aan haar Münchhausen by Palestine syndroom; de aktie "Doneer gehoorapparaten voor kinderen in Gaza". Na een oproep van Duisenberg in het programma Mooi! Weer de Leeuw, waarin de Nederlandse bevolking werd gevraagd hun 2e hands gehoorapparaten op te sturen, heeft zij 750 gehoorapparaten ontvangen.

Kijk op zich vind ik er niets mis aan om de kinderen uit Gaza te helpen, maar je raad het al; zij gaat ze zelf bezorgen bij doveninstituut Atfaluna in Gaza. En dat is nu weer het trieste, wederom zal zij er alles aan doen om zelf in de publiciteit te komen. Zij sluit zich aan bij een convooi van Hope for Gaza, dus waarom heeft zij de apparaten niet gewoon met hen meegegeven? omdat het haar helemaal niet om de mensen in Gaza gaat, zij zijn gewoon slachtoffer van Gretta's Syndroom.

Natuurlijk vind ik het ook walgelijk hoe dit alles weer aangegrepen wordt om de Zwarte Piet bij Israël te leggen, om hen als enige schuldige aan te wijzen voor de gehoorbeschadiging, waar 2000 Palestijnse kinderen last van zouden hebben. Want Nederland zou Nederland niet zijn (en Paul de Leeuw, wat valt mij dat weer van je tegen!) om maar weer eens te benadrukken dat dit alles veroorzaakt is door het doorknallen van de geluidsbarrière door Israëlische gevechtsvliegtuigen.

Er is namelijk ook nog wetenschappelijk onderzoek gedaan naar het veelvuldig voorkomen van gehoorbeschadiging bij kinderen in Gaza en wat blijkt; de meeste gevallen van gehoorverlies moeten worden toegeschreven aan het trouwen binnen de familie en huwelijk op te jonge leeftijd. Ook speelt gebrek aan onderkenning van het probleem, aan inzicht in de oorzaken en methoden van vroegtijdige diagnose en ingrijpen een rol. Ziekte tijdens de zwangerschap en het grote aantal jaarlijkse gevallen van meningitis zijn eveneens factoren voor gehoorverlies.

Maar ja dat wil en kan Gretta niet horen, zij is namelijk ook doof, Oostindisch.

Griekse Bruiloft VI; Kerk

Ook al bidt Frixos nu al 2 jaar elke dag voor mij in het klooster op Athos (en natuurlijk vooral voor mijn bekering tot het Grieks Orthodoxe geloof), dit heeft nog niet tot een wezenlijke bekering van mijn kant geleid. Nu is Athos ook ver van Almere, dus is dat vast logisch. Toch zijn de wegen van de Grieks Orthodoxe God ondoorgrondelijk. En zo kon het gebeuren dat een agnost als ik, tijdens de bruiloftsweek toch geraakt is door het geloof.

Het begon al met de kerkgang tijdens Maria Naamdag, niet in de laatste plaats door de prachtige gezangen, vervolgens de vele gesprekken met Niki en Angela, en als laatste de onvergetelijke bruiloftsdienst, waardoor de Grieks Orthodoxe deur toch wel wagenwijd is open komen te staan.
Tijdens een bedevaart in november zal ik mij verder bezinnen.

Dit laatste is nog een grappig verhaal. De mensen op Telendos zijn zeker niet achterlijk, integendeel, maar feit is wel dat de meesten niet verder zijn geweest dan 1 a 2 eilanden om de hoek. Zo kon het gebeuren dat Niki mij vol enthousiasme vertelde over een bedevaart, door de kerk georganiseerd, in november. Belangrijkste daaraan was wel de vliegreis, want vanzelfsprekend hebben zij nog nooit gevlogen. Alleen wat de bestemming zou zijn werd mij maar niet duidelijk, dit was een vage naam waar ik nog nooit van gehoord had. Volgens Niki was het een van de belangrijkste plaatsen van het christendom, God zou er zijn gestorven. Ik begon toch te twijfelen over mijn studie, of had ik gewoon niet goed opgelet toen het christendom werd behandeld? Nu had zij ook geen enkel idee waar die plaats zich dan bevond, ze moesten in ieder geval eerst 18 uur met de boot naar Athene, dan naar Jordanie vliegen en dan nog naar een ander land. En toen begon het mij te dagen; ze gaan naar Jeruzalem/Bethlehem!
Fantastisch natuurlijk, we gaan dan ook graag mee, we hebben enkel nog toestemming nodig van organisatie-pappas om rechtstreeks op Tel-Aviv te vliegen, want voor zo'n omslachtige reis als van de kerk is mijn geloof (en vooral mijn maag) toch nog niet sterk genoeg.

Nadat wij op de trouwdag van Sebastie en Vassili dus 2 uur te laat aankwamen bij de kerk, moesten wij daar ook nog wel een uurtje wachten tot het bruidspaar arriveerde. Dit was niet erg, want voor muziek was gezorgd, waardoor het al erg gezellig werd in de haven van Pothia. In een lange stoet beklommen wij de duizelingwekkend hoge marmeren trap van de kerk en toen had bijna ons laatste uur geslagen...ik kon mijzelf nog net aan een muurtje vasthouden...de bergen rond Pothia explodeerden! Met het hart in de keel constateerde ik dat na het helse lawaai alles nog op zijn plaats stond, het bleek dan ook "alleen maar" dynamiet te zijn, wat voor het bruidpaar in de bergen wordt ontstoken.

De dienst zelf was prachtig. Het was een enorme chaos in de kerk, erg gezellig, iedereen staat, hangt, praat, belt en lacht. Dit geeft helemaal niets, want ondertussen gaan de pappassen gewoon door met de trouwceremonie. En dat is echt mooi, vooral het om en om wisselen van de kroontjes van het bruidspaar. Daarna volgt nog een soort polonaise rond het altaar, terwijl iedereen enorme hoeveelheden rijst gooit naar het bruidspaar, het was daarbij zaak het bruidpaar zo hard mogelijk te raken en zoveel mogelijk lawaai te maken. Gezegend en vrolijk verlieten wij met, een hoofd vol rijst, de kerk.

Ik dacht die week nog vaak aan de wijze woorden van Jozef van den Berg (sorry Jozef dat ik daar destijds met je over in discussie ging); "Er is geen ander geloof dan het Grieks Orthodoxe geloof, de rest is een dwaalleer vroeg of laat kom je daar wel achter".

Foto's met dank aan Ketil Fjeld.

Varkensgriep nu ook inzet in religieus conflict

Gisteren is, vanwege de Mexicaanse griep, begonnen met de ruiming van de ongeveer 250.000 varkens in Egypte. Dit maakt dat de Mexicaanse griep nu ook de status van religieus conflict heeft bereikt.

De varkens worden gehouden door arme vuinisverzamelaars in de wijk Manchyet Nasr, die toch al niets hebben en het leven van een paria leiden, niet in de laatste plaats omdat zij christelijk zijn. De meerderheid van de inwoners van Egypte is moslim. De islam beschouwt varkens als onreine wezens. Het houden van varkens en het eten van varkensvlees is een zonde (haram). De kopten vormen tussen de 6 en 10 procent van de Egyptische bevolking. Hen is de consumptie van varkensvlees wel toegestaan.

Daar Egypte in het verleden nooit zo voortvarend is geweest, riekt dit naar discriminatie. Er is ook geen enkele andere reden te bedenken, de werelddiergezondheidsorganisatie OIE liet onlangs weten dat het ruimen van varkens geen enkel effect op de bestrijding van de Mexicaanse griep heeft. Aanvankelijk werd de ziekte 'varkensgriep' genoemd, maar die naam is verkeerd omdat het virus niet bij varkens is aangetroffen. Momenteel is er nog geen enkel geval van de ziekte vastgesteld in Egypte. Toen in Egypte meerdere malen sprake was van vogelgriep, werd nooit besloten tot een algemene eliminatie van vogels en konden de mensen hun kippen behouden.

De varkenshouders verdedigden zich tegen de ruiming door het enige dat zij nog wel hebben op te stoken; afval. Daarbij raakten zij slaags met de politie. De politie reageerde met traangas en rubberen kogels.

Filmrecensie Bride Wars

Door Michael Koukos

Regie: Gary Winick
Cast: Kate Hudson (Liv), Anne Hathaway (Emma), Chris Pratt (Fletcher), Brian Greenberg (Nate), Candice Bergen (Marion St. Claire)
Speelduur: 89 minuten
Jaar: 2009

Emma en Liv zijn samen opgegroeid en hartsvriendinnen. Op hun 26ste komt een lang gekoesterde droom in vervulling; zij worden beiden ten huwelijk gevraagd. Samen stappen zij naar Marion St. Clair, een omhooggevallen, gladde weddingplanner. Door een fout van de secretaresse van Marion worden beide huwelijken op dezelfde dag gepland. Liv is een ongelofelijke bitch, het type waar sommigen misschien alleen uit angst mee bevriend willen zijn, maar de gewoonlijk zo meegaande Emma is deze keer niet van plan om over zich heen te laten lopen. Geen van beiden denkt eraan om hun huwelijk uit te stellen en zo ontstaat er een niets ontziende, vuile oorlog tussen de twee bruiden. Emma probeert onder andere om Liv vet te mesten zodat deze niet meer in de bruidsjurk past terwijl Liv er voor zorgt dat Emma als een wortel uit de bruiningscabine komt. Zo gaat het nog een tijdje door met dit soort geintjes tot wij op een gegeven moment zien dat Emma zich als een ware heks gaat ontpoppen terwijl Liv langzaam maar zeker tot inkeer komt.

Een overdaad aan vrouwelijke presentie is vaak de doodsteek van alle humor en zo gaat het ook hier. De heren komen er niet aan te pas (zij zijn eigenlijk totaal overbodig) waardoor alles heel bitcherig en totaal niet ironisch overkomt. De paar leuke grappen kunnen de erg verwarrende regie, slechte acteerprestaties en gebrek aan verhaal niet goed maken. Tot overmaat van ramp speelt de nare Marion St. Clair ook nog de rol van narrator dewelke is doorspekt met zulke dooddoeners die voor wijsheden moeten doorgaan dat het gewoon ergerlijk wordt. Een gedrocht van de bovenste plank dus dat hoogstens voor bakvisjes met een zeer beperkte intelligentie misschien nog door de beugel zou kunnen...en dan nog.

Griekse Bruiloft V; Siga, siga

Een Griekse bruiloft begint in het huis van de bruid. Hier vinden de niet te onderschatten tradities plaats, zonder welke een huwelijk absoluut niet door kan gaan.

Vervelende bijkomstigheid van deze proloog is dat het grootste deel van de tradities achter gesloten deuren plaatsvindt, en de gasten ondertussen, in en buiten het huis, uren moeten wachten. Af en toe mag je even naar boven als er een publieksceremonie staat te gebeuren. De Grieken vinden dit absoluut geen probleem, zij plunderen de gehele drankvoorraad van de ouders van de bruid en vermaken zich op die manier prima.

Alle ceremonies vinden plaats bij het bed, onder begeleiding van een duo met viool en zang. Als eerste wordt er in de straat een (echte!) baby ontvoerd, deze wordt vervolgens op het bed gesmeten, waarna de arme zuigeling bedolven wordt onder geld en kleding. Dit alles dient ervoor te zorgen dat bruid en bruidegom vruchtbaar en rijk zullen worden.

Daarna worden bruid en bruidegom gescheiden, op elk een aparte slaapkamer. De mannen gaan dan zingen en dansen bij de bruidegom die zich verkleedt voor de bruiloft. De vrouwen doen hetzelfde bij de bruid. Meest verbazingwekkend is dat dit zo lang kan duren. Kijk, het resultaat was er ook wel naar, maar had dit niet net zo goed met minder dan 5 uur gekund?

Inmiddels waren ze al 2 uur te laat voor de kerk, maar daar bekommerde niemand zich om (nou ja ik dan). Uiteindelijk ben ik ook veel te gestrest want zulke dingen blijken totaal niet van belang te zijn. Het zou waarschijnlijk vreemd zijn als een bruidspaar stipt op tijd bij de kerk aan zou komen

Wordt vervolgd.

Eendenkringloop

Wonen aan het water is best leuk, het is alleen jammer dat de hele omgeving niet past bij de biotoop van een doorsnee eendenfamilie.

Zoals elk voorjaar worden er tientallen eendjes geboren, waarvan helaas twee derde binnen enkele dagen gaat hemelen. Niet dat ze allemaal zo ongezond zijn en/ of het water zo vervuild, maar doordat de gemeente verzuimt het rooster voor het gemaal (aan het eind van het water) goed te repareren, waardoor de kleine eendjes als lemmings naar beneden vallen om daarna vermalen te worden. Heel zielig, en daar het bellen naar de gemeente weinig zin heeft, is gebleken, ben ik nu de meest gehate beller naar de dierenambulance (ze komen overigens wel altijd). Zo gauw er eendjes invallen, en voor ze overleden zijn, komt er een enorm gepiep uit het gemaal en zit moedereend er hulpeloos bovenop te kwaken. Als ik thuis ben kan het mij dus niet ontgaan en dus bel ik dagelijks naar de dierenambulance (zij hebben sleutel van het rooster van het gemaal) en als die op tijd komen kunnen ze ze soms met een groot schepnet nog redden.

Vandaag was er een ander probleem. Een moedereend zat al een tijdje op ons terras te broeden, in een grote bamboe. En kennelijk was zij vannacht "bevallen", want vanochtend was zij verdwenen en zag ik haar voorbij zwemmen met 3 pasgeborenen. Op zich weinig voor een eend. Dit bleek ook, want al snel hoorde ik weer een angstig gepiep, ditmaal vanaf ons terras. Moeders bleek 3 kuikens vergeten te zijn. Nu laten die zich niet snel pakken en eten kunnen ze ook niet zelfstandig, weinig overlevingskansen dus. Toch hebben wij er uren achteraan gejaagd en gelukkig kwam moeders na lange tijd toch ook nog maar eens kijken. Wonder boven wonder herkenden de kuikens het gekwaak kennelijk, want ze sprongen zo van het terras het water in en sloten zich aan bij de andere broertjes en zusjes.

In ieder geval hebben wij ons goede karma voor vandaag wel weer verdiend, en kunnen wij vanavond weer met een gerust hart eend bestellen.

Lithium en muziekkeuze Karst Tates

Het is eng als een zelfmoordenaar anderen mee de dood in sleept. Waren terroristen en een enkel familiedrama nog tamelijk anoniem, met Karst Tates komt het inzicht dat je ook, ogenschijnlijk normale, buren moet gaan wantrouwen.

Hoe komt iemand tot zo'n daad? En tevens vraag ik mij af wat zo'n persoon daarvoor doet. Stapt hij 's ochtends nog vrolijk onder de douche? Drinkt hij eerst nog koffie? En als je dan op weg gaat naar Het Gebeuren, heb je dan nog muziek aan in de auto? En als dat laatste het geval is, dan ben ik zo benieuwd wat voor muziek dan.

Als het aan de Japanners ligt hoeven wij ons bovenstaande nooit meer af te vragen, simpelweg omdat er geen zelfmoord meer onder de mensheid zal bestaan. Zij hebben onderzocht dat een beetje Lithium in het drinkwater wonderen doet voor de mens. De hele bevolking zal vrolijk zijn en niemand zal meer aan zelfmoord denken, tenminste op diegenen die flessenwater drinken na natuurlijk.

Griekse Bruiloft IV; Aanzoek

De avond voor de bruiloft werden wij uitgenodigd voor een diner met o.a. de ouders van de bruid en Petroula. Dit werd een gedenkwaardige avond, voor sommige mensen zelfs onvergetelijk.

Een en ander vond plaats in een restaurant op de weg naar Pothia (Kalymnos). Petroula zou ons met de auto ophalen, dit feit alleen al zorgde ervoor dat dichter Douwe al in de vroege avond ongeduldig aan de weg stond te wachten. Nu begint er in Griekenland nooit iets vroeg, en zeker niet te vroeg. Tot grote teleurstelling voor Douwe werd het niet alleen 21.30 uur, maar werden we ook nog eens niet door Petroula maar door Yiannis opgehaald. Dat alles mocht voor ons de pret niet drukken.

Aangekomen bij het restaurant was Douwe, die al jaren stapelgek is op Petroula maar dit niet durft uit te spreken, verbaasd van de charme van Petroula. Normaal zien wij Petroula altijd in werkmodus (onopgemaakt met zakkige kleren), nu was zij echter als tante van de bruid al helemaal in bruiloftmodus. De avond verliep verder heel gezellig met een hoop lachen, eten en drinken.

Douwe werd echter stiller en stiller. Hij vertrouwde mij toe dat hij Petroula toch wel heel leuk vond. Ik vertelde hem dat er dan, als hij snel in aktie zou komen, nog wel een dubbele bruiloft in zou zitten. Petroula heeft mij namelijk al jaren gezegd hoe fantastisch zij Douwe vindt. Soms werd het zelfs irritant en moest ik op een dag soms wel 100 keer aanhoren dat Douwe bijna de status van Aghios had bereikt. Al deze wetenswaardigheden noopten mij ertoe de dichter dan maar gelijk tot aktie aan te zetten, jawel hij zou nog dezelfde avond een officieel aanzoek moeten doen. Uiteindelijk zag hij dit zelf ook wel zitten, maar hij moest nog wat moed verzamelen. Na lange tijd vroeg hij plotseling de aandacht. Toen er een blablabla verhaal kwam over het geweldige eten etc, begreep ik wel dat het tot een aanzoek niet meer zou komen. Maar tot een ieders verbazing, stond Douwe op, zakte op zijn knieen naast Petroula en vroeg haar ten huwelijk.

En toen was het stil.....heel erg stil! De Griekse familie, en Petroula nog het meest, waren diep geshokeerd. Vol afschuw keken zij Douwe aan, terwijl Petroula nog iets stamelde over nadenken. Het erge was dat mijn shock nog het grootst was en, nog erger, dat hoe groter de shock hoe harder ik moet lachen. (Is een rare speling der natuur waar ik niets aan kan doen). Met alle moeite probeerde ik mijn lachen in te houden door aan gruwelijke dingen te denken, waardoor ik de avond verder doorbracht met een heel vreemde grimas op mijn gezicht.

Pas op de laatste dag kreeg Douwe,via via, te horen dat Petroula's antwoord nee was, is en blijft.
Ik geloof er niets van. Hoe kan dit dan? De Griekse tradities zijn ondoorgrondelijk.

Griekse Bruiloft III; Opbouw van Telendos

In de winter kan het op Telendos flink spoken en staat het zeewater tot bovenin het dorp. De terrassen worden daarom ontruimd en tavernas en kamerverhuur gesloten. Op 1 mei gaat alles weer open, daarom was er afgelopen week nog veel kluswerk te doen door de bewoners.

Sinds 554, toen Telendos door een aardbeving van Kalymnos gescheiden is, was het pad rondom het eiland in aanbouw. Net als de verlichting. Dit betekende dat je in het donker (en donker is daar nog echt donker) altijd met een zaklamp moest lopen, gedeeltelijk door mul zand.

Anno 2009 is het eindelijk gelukt en is het pad, dat elk jaar met 1 cm groeide, af. Tevens waren er de eerste tekenen van moderniteit gekomen in de vorm van een cadeautje van de burgemeester van Kalymnos; 2 straatlantaarns op zonne-energie. Het was een mirakel, wij stonden er met stomme verbazing naar te kijken.

Ook Yiannis de vader van de bruid was, tussen de bedrijven door, bezig met de opbouw van zijn restaurant. Helaas schoot dit bij hem niet op, daar hij alle bruiloftsgasten die hem bezochten koffie moest geven. (dat moeten komt niet door de gasten, maar door de ingebakken Griekse traditie dat hij dat nu eenmaal moet aanbieden, en de gasten dan niet mogen weigeren).

Maki was druk bezig met zijn dak, ook dat schoot helaas niet op doordat de panelen, van erg broos riet, her en der op de grond lagen, en ik in al mijn onhandigheid er steeds op ging staan waardoor deze afbraken. In ieder geval is het dak nu wel stevig, want er ligt alleen bedekking op dat mijn gewicht kon dragen.

Lees ook: Waarom Griekenland een Fuel Pass heeft en Nederland dure benzine.

Griekse Bruiloft II; Maria Naamdag

Na een misselijkmakende tocht op zee (door het ad hoc vertrek van de boot had ik geen tijd meer gehad primatour tabletten te nemen), arriveerden wij in de haven van Pothia. Tot onze verbazing stond Yiannis (vader van de bruid) ons al op te wachten, hoe kon hij weten dat wij een dag eerder aankwamen? Dit bleek hij ook niet te weten, maar aardig als de mensen daar altijd zijn, durfde hij dit niet te laten blijken. Dit kwam al snel uit toen er andere mensen verschenen. Toch was het handig dat hij er was, nu kon hij zelf aan de taxichauffeur uitleggen welk hotel hij voor ons geregeld had. En dat was wel nodig ook, want het was een nieuwe taxidriver. Een afkomstig uit Australie die, vreemd genoeg, nauwelijks engels sprak. Buiten nieuw was hij ook bijzonder irritant, door elke paar minuten te vragen of wij daar voor het eerst waren. Hoe vaak wij ook nee zeiden, het ging maar door in zijn steenkolen engels. Uiteindelijk, door slaapgebrek overmand, kon ik slechts uitgillen NEE!

Het voor ons geregelde hotel bleek Nefeli te zijn in Myrties. Gerund door Apostolis, een oude schoolvriend van Yiannis. Apostolis was speciaal voor ons en Douwe en nog 1 ander stel eerder opengegaan en nam zijn rol als gastheer uiterst serieus. Zo serieus, bleek de andere dagen, dat het meer een bezorgde vader leek. 's Avonds wachtte hij ons altijd op, hoe laat het ook was, en tikte dan verontrust op zijn horloge. Gelukkig sloeg na 2 nachten de vermoeidheid bij papa Apostolis toe en gaf hij mij toch maar een sleutel van de buitendeur.

Douwe was inmiddels ook gearriveerd bij Nefeli en al hadden wij inmiddels meer dan 30 uur niet geslapen, besloten wij toch eerst nog even ergens te gaan eten. Dat ging niet erg vlot, omdat wij eerst voorbij Babis kwamen en daar eerst wat moesten drinken.

Telendos werkt echter als een soort magneet op mij, toen ik eraan begon te denken dat ik nog tot de andere dag moest wachten alvorens daar weer te kunnen zijn, werd ik erg onrustig, klaarwakker en wilde er dan ook direct heen, boot of geen boot. Gelukkig hadden Michael en Douwe inmiddels het zombiestadium bereikt en was het gemakkelijk hen te overtuigen direct naar Telendos te gaan. Yiannis van de boot kwam gelukkig net aan en zo konden wij toch dezelfde avond nog naar Telendos.

Na Michael en Douwe bij Maki op het (ijskoude en donkere) terras te hebben achtergelaten bezocht ik Niki en Angela. Die maakten zich net kerkvaardig omdat het Maria Naamdag bleek te zijn. Erg belangrijk voor het kleine kerkje van Telendos, omdat deze ook met deze naam gezegend is. Altijd in voor een zegening besloot ik maar mee te gaan. De dienst bleek een drie uur durend spektakelstuk te zijn, met de nodige processies over het eiland. Er waren voor de gelegenheid maar liefst 5 papassen uit de kast gehaald. Nadat we allemaal de iconen van Maria uitgebreid hadden gekust en het inmiddels aardedonker was, bleek er nog een verplicht diner te zijn met de 5 papassen en de kerkgangers. Dit was geweldig, maar ik moest wel steeds denken aan Michael en Douwe die zonder eten, doodmoe op een terras zaten (die konden niets eten, omdat Niki moest koken en die zat in de kerk).

Wordt vervolgd.

Griekse Bruiloft I

Vorig jaar zijn wij uitgenodigd voor de bruiloft van Sebastie en Vassili (Telendos), samen met dichter Douwe. Afgelopen week was het dan zover en zo togen wij voor 6 dagen naar Kalymnos/ Telendos.

Nu is mijn vliegangst niet echt bevordelijk voor mijn hartkloppingen en paniekaanvallen, maar Michael en Douwe deden er alles aan om mij daar doorheen te helpen. Zo dronken zij zichzelf, voor mij, alvast wat moed in op Schiphol, en had Douwe speciaal de achterste rij geregeld in het vliegtuig, omdat daar bij een vliegramp altijd de meeste overlevenden zouden zijn. (Volgens hem was Turlish Airlines de enige uitzondering??).

Zoals vaak het geval, landde het vliegtuig uiteindelijk toch op Kos. Daar zou Douwe direct doorreizen naar Kalymnos en ging dus op weg naar Mastichari. Wij hadden nog een hotel geregeld op Kos, om de bootstress nog een dagje uit te stellen. Het hotel zou, volgens de omschrijving, centraal gelegen zijn bij Kos-Stad, wat de andere dag gemakkelijk zou zijn om een snellere boot dichtbij te kunnen vinden.

Na lange tijd in een bus te hebben gezeten, reden we door Kos-Stad, en na nog langere tijd er ook weer uit. De omgeving werd van saai tot regelrecht troosteloos en verlaten. En daar, ergens op een kale vlakte, stopte de bus bij een nog kaler betonblok, dit bleek ons hotel te zijn. We keken elkaar aan en dachten gelijk hetzelfde; hier gaan wij niet blijven. Michael besloot dit binnen toch even te gaan opbiechten en om een taxi te vragen, het leek namelijk uitgesloten dat daar nog ooit vanzelf een levend wezen zou opdagen. De receptioniste was erg aardig en leek het heel normaal te vinden dat mensen bij het inchecken direct weer uitcheckten. Ook belde zij al automatisch een taxi. De taxichauffeur wilde ons blijkbaar zo snel mogelijk van het eiland weg hebben, en reed met piepende banden naar de haven (eigenlijk was dat helemaal niet zo ver). Daar hadden we mazzel want de snelboot naar Kalymnos zou net vertrekken. En zo kwamen wij bijna nog eerder op Kalymnos aan dan dichter Douwe.

Wordt vervolgd.

Boeddha en restaurant gezegend bij Yim Siam

Vandaag had ik het voorrecht uitgenodigd te zijn door de lieve eigenaresse van Yim Siam, Chatthika, voor de boeddhistische zegening van haar restaurant. Dit ter ere van het vijf-jarig bestaan.

En zo togen mijn beste Boeddha en ik naar Almere Haven. Boeddha om ook ingezegend te worden en ik om wat positief karma op te kunnen doen.

Aangekomen waren de monniken van Wat Buddhavihara in Landsmeer al druk bezig met de voorbereidingen. Vriendelijk lachten de twee monniken ons toe, communicatie was wat moeilijker daar zij beide alleen Thais spraken. Een deed met de inzegeningen wat positief vakantiewerk, de andere was pas net met zijn inburgeringscursus begonnen. (echt waar, ook monniken moeten naar de inburgeringscursus).

Boeddha maakte enorme indruk op het tweetal en werd dan ook direct van mij afgenomen om op de troon op de inzegeningstafel te zitten. Het bleek dat Hij de hoofdrol ging spelen in de zegeningsceremonie. Er werd een wit lang touw om zijn middel gespannen wat de monniken tijdens de ceremonie vasthielden. Dit alles diende ervoor om de kracht van de Boeddha tijdens het ritueel naar de aarde te halen en de hele ceremonie vast te houden in het restaurant.

Zo gauw alle genodigden aanwezig waren en een plaatsje hadden gevonden aan de grote tafel, met de monniken aan het hoofd, kon het spektakel beginnen. Er begon een zeer lange recitatie van teksten en inderdaad hoe langer dit duurde, hoe meer de sfeer sereen begon te worden. Het leek uiteindelijk alsof Boeddha licht begon te geven. Ook zelf begon ik mij stukken positiever te voelen, wat het ook was. Na dit meditatieve moment werden er enorme hoeveelheden eten neergezet voor de monniken, de rest kon kennelijk alleen worden uitgevoerd met een volle maag. Alle gasten kregen de gelegenheid om een van de schalen met eten naar de monniken te schuiven, dit zodat eenieder ook hiermee nog wat extra positief karma op kon doen.

Toen de monniken bijna klaar waren met eten kwamen er nogmaals zoveel schalen met eten aan, dit bleek voor de gasten. En ook daar hebben we van genoten, en al komen wij er vaak, er was toch nog veel wat ik nooit gegeten had. Enthousiast wilde ik al beginnen, waarop wat Thai begonnen te lachen. Ik had wat rijst gepakt met van alles wat, zeg maar als een rijsttafel, maar het bleken de ingredienten voor de soep te zijn, de bouillon diende je er zelf in de keuken op te gieten.

Na het eten gaven de monniken nog een uurtje les over de boeddhistische regels, al verstond ik dit niet, het leek allemaal heel humoristisch te zijn, want er werd veel gelachen. Al snel werd de toon weer serieuzer en begonnen er nieuwe recitaties.
Op het hoogtepunt pakte de monnik een soort rieten kwast en doopte die in (gezegend) water, hierna begon hij alles te zegenen door er in alle richtingen mee in het rond te zwaaien, hij was niet zuinig met water, waardoor eenieder naast gezegend ook gereinigd werd.

Na nog wat recitaties begon de monnik naar mij te zwaaien. Onnozel zwaaide ik terug, waarop men mij naar voren duwde. Het bleek de bedoeling te zijn dat ik Boeddha, inmiddels gezegend en verlicht, weer in plechtige ontvangst kwam nemen. De Boeddha zijn status was inmiddels enorm verhoogd, en iedereen wilde hem dan ook nog even aanraken. Ik kreeg nog wat verzorgingsadviezen voor de verlichte Boeddha (hoog neerzetten, veel vragen aan hem stellen en met zijn gezicht naar het oosten plaatsen) en daarna keerden wij stralend van positief karma huiswaarts met een grote Yim op ons gezicht.